Surja Es-Saffat — Ajet 167

Kuptimet e fjalëve:

• "وَإِن كَانُوا": "Edhe pse ata ishin" – domethënë, idhujtarët e Mekkes.
• "لَيَقُولُونَ": "me të vërtetë thoshin" – pra, ata vazhdimisht e përsëritnin këtë thënie.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo varg tregon se idhujtarët e Mekkes, para se të dërgohej Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të), shpesh thoshin me bindje të plotë: "Sikur të na vinte një libër nga librat e popujve të mëparshëm, siç i erdhi atyre, ose sikur të na vinte një i dërguar si profetët e kaluar, ne do të ishim robërit më të sinqertë të Allahut dhe do ta adhuronim Atë me përkushtim të plotë." Ata pretendonin se do të ishin më të mirë se popujt e mëparshëm në besim dhe bindje.

Por Allahu i Lartësuar e zbulon gënjeshtrën e tyre në vargjet vijuese: kur u erdhi atyre Muhamedi (paqja qoftë mbi të) me Kuranin – librin më të madh e më të plotë – ata nuk e besuan atë dhe e mohuan. Kjo dëshmon se pretendimi i tyre ishte i rremë, sepse nuk kërkonin të vërtetën, por justifikime për mosbesim. Prandaj, ata do ta shohin pasojën e mohimit të tyre në Ditën e Gjykimit, kur do të përballen me dënimin e ashpër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu shpesh mendon se po të kishte kushte më të mira, do të ishte më i devotshëm, por realiteti tregon se sinqeriteti në besim varet nga vullneti dhe përpjekja personale, jo nga rrethanat e jashtme.
2. Ky ajet na mëson të mos justifikojmë veten me pretendime boshe, por të veprojmë me sinqeritet në adhurim dhe bindje ndaj Allahut, sepse Ai i di qëllimet tona të brendshme.
3. Islami na fton të shfrytëzojmë mundësitë që na jepen për t'u afruar te Allahu, e jo të presim kushte ideale që ndoshta kurrë nuk vijnë.
4. Ky ajet na bën të kuptojmë se Kuranin e kemi si dhuratën më të madhe, ndaj duhet ta lexojmë, ta kuptojmë dhe ta zbatojmë atë, duke qenë falënderues për këtë mirësi hyjnore.