Ас-Саффат сүресі — Аят 167

1. Сөздердің мағынасы:

• وَإِنْ كَانُوا: «Шынында олар айтатын болған» деген мағынада. Бұл жерде «ин» шартты емес, «мә» (болымсыздық) мағынасындағы «ин» болып, «кәнә» етістігімен бірге келіп, өткен шақтағы әдет-ғұрыпты білдіреді.
• لَيَقُولُونَ: «Әлбетте айтатын еді» дегенді білдіреді. «Ләм» әрпі растау үшін қосылған.

1. Тәпсір:

Бұл аят Мекке мүшріктерінің Мұхаммед пайғамбарға (с.а.с.) дейінгі айтқан сөздерін баяндайды. Олар: «Егер бізге де бұрынғыларға келген кітаптар мен пайғамбарлар келген болса, біз де Аллаға шынайы құлшылық етіп, иманда адал болар едік» деп уәде беріп, ант етіп отыратын. Яғни олар өздерін ақтау үшін «бізге кітап келмеді, сондықтан адасқанбыз» деген сылтау айтатын. Алайда Алла Тағала оларға ең ұлы кітап – Құранды және ең ардақты пайғамбар – Мұхаммедті (с.а.с.) жіберді. Бірақ олар бұған сенбей, Құранды жоққа шығарды. Сондықтан олар жақын арада қиямет күні өздерін күтіп тұрған қатты азапты біледі. Бұл аят мүшріктердің өз сөздерінде шынайы емес екенін, олардың тек сылтау іздегенін көрсетеді.

1. Пайдалы қорытындылар:

• Алла Тағала әрбір адамға тура жолды табуға жеткілікті дәлел-белгілерді жібереді. Құран – бүкіл адамзатқа түскен соңғы әрі мәңгілік кітап.
• Адам баласы сылтау айтып, жауапкершіліктен қашуға тырыспауы керек. Шындық келгенде оны қабылдау – ақылдылық пен адалдықтың белгісі.
• Ислам – адамзаттың барлық заманына жарамды, ашық әрі түсінікті дін. Құранды оқып, ойланып, оның ілімін ұстану – бақыттың кілті.
• Пайғамбарымыздың (с.а.с.) келуі – Алланың адамзатқа деген үлкен мейірімі мен рақымы. Осы игілікті бағалап, иманға келу – әрбір адамның парызы.