Saffot surasi — Oyat 167

Kalimalarning ma'nolari:

• Kânû – ular aytar edilar, degan ma'noni bildiradi.
• Leyeqûlûn – albatta aytadilar, deb ta'kidlash uchun kelgan.

Tafsir:

Makkai mushriklari Payg'ambarimiz Muhammad (sollallohu alayhi va sallam) kelishidan oldin, o'zlaricha shunday der edilar: "Agar bizga ham avvalgi ummatlarga kelgan kabi kitob yoki payg'ambar kelganida edi, biz ularning eng yaxshilaridan bo'lib, Allohga ixlos bilan ibodat qilgan bo'lardik. Biz ular kabi yo'ldan adashmas edik." Ular bu so'zlarni o'zlarini boshqalardan ustun qilib ko'rsatish va go'yo haqni izlayotgandek da'vo qilish uchun aytishardi. Ammo ular bu da'volarida yolg'onchi edilar. Chunki Alloh taolo ularga Muhammad (sollallohu alayhi va sallam)ni haq payg'ambar qilib yubordi va Qur'oni Karimni nozil qildi. Shunga qaramay, ular unga iymon keltirmadilar, balki uni inkor etdilar va kufr yo'lini tutdilar. Natijada ular oxiratda azobga duchor bo'lishlarini tezda bilib oladilar. Bu ularning da'volari yolg'on ekanligini va Allohning hukmi ular ustidan amalga oshishini ko'rsatadi.

Foydalar:

• Inson o'zini yaxshi ko'rsatish uchun yolg'on va'dalar bermasligi kerak. Amalda isbotlanmagan da'volar hech qanday qiymatga ega emas.
• Alloh taolo har bir ummatga o'z vaqtida payg'ambar va kitob yuborgan. Kim haqni tanisa va unga amal qilsa, najot topadi.
• Kufr va inkor yo'lini tutganlar oxiratda qattiq azobga duchor bo'lishlarini bilishlari kerak. Bu azob ularning dunyodagi yolg'on da'volarining natijasidir.
• Musulmon kishi har doim rostgo'y bo'lishi, so'zida va amalida sodiq bo'lishi lozim. Chunki Alloh taolo niyatlar va amallarni biluvchidir.