Ас-Саффат сүрәсе — Аять 167

Сүзләрнең мәгънәләре:

• «وَإِن كَانُوا» — алар әйтә торган иделәр.
• «لَيَقُولُونَ» — һәрчак әйтәләр иде, бу сүз аларның бу сүзне кабат-кабат әйтүләрен күрсәтә.

Аять тәфсире:

Мәккә мөшрикләре, син — ий Мухәммәд галәйһиссәләм — пәйгамбәр итеп җибәрелгәнче, үз араларында әйтә торган иделәр: «Әгәр безгә дә элеккеге кавемнәргә килгән кебек китап яки пәйгамбәр килсә иде, без, әлбәттә, Аллаһның ихлас коллары булыр идек, аңа гына гыйбадәт кылыр идек һәм дөрес юлда барыр идек». Ләкин алар бу сүзләрендә ялганчылар иде, чөнки Аллаһ аларга Коръән китабын һәм Мухәммәд пәйгамбәрне җибәргәч, алар аңа ышанмадылар һәм кире кайтардылар. Аларның бу эшләре өчен аларга Кыямәт көнендә каты ґәзаб булачагын тиздән белерләр. Аларның бу сүзләре — үзләренә каршы дәлил булды, чөнки алар үзләре теләгән нәрсә килгәч тә, иман китермәделәр.

Гыйбрәтләр:

• Кеше тел белән генә яхшы сүзләр әйтеп, эшләре белән аңа каршы килмәсен, чөнки Аллаһ кешенең эшенә карый.
• Аллаһның рәхмәте һәм һидәяте килгәч, аны кабул итәргә ашыгырга кирәк, кичектерергә түгел.
• Мөшрикләрнең үз теләкләре үтәлгәч тә иман итмәүләре — аларның йөрәкләрендә тәкәбберлек һәм хакны кабул итмәү булуын күрсәтә. Бу — һәркем өчен зур гыйбрәт: хак килгәндә аны кабул итәргә кирәк.