Surja Es-Saffat — Ajet 96

Kuptimet e fjalëve:

• خَلَقَكُمْ: Ju krijoi juve (njerëzit).
• مَا تَعْمَلُونَ: Dhe atë që e punoni / veprën tuaj (përfshirë atë që gdhendni me duart tuaja).

Tefsiri i ajetit:

Ibrahimi a.s. iu drejtua popullit të tij me vendosmëri të plotë, duke i pyetur me habi: "Si mund t'i adhuroni idhujt që vetë i gdhendni me duart tuaja dhe i lini mënjanë adhurimin e Zotit tuaj?" Ai ua tërhoqi vëmendjen se Allahu është Krijuesi i tyre dhe Krijuesi i të gjitha veprave të tyre. Ai i krijoi ata dhe u dha forcën, aftësinë dhe mjetet për të punuar e për të gdhendur ato idhuj. Pra, idhujt që ata i bënin me duart e veta ishin vetëm krijesa të tyre, e si mund të adhurohet një krijesë e bërë nga dora e njeriut, ndërsa lihet Krijuesi i vërtetë që i krijoi ata dhe gjithçka që bëjnë? Ai që krijon dhe jep jetë e fuqi, vetëm Ai meriton të adhurohet, e jo ato gurë e dru që nuk sjellin as dobi as dëm. Ky ajet vërteton se Allahu i Lartësuar është Krijuesi i gjithçkaje, përfshirë edhe veprat e njerëzve, sepse asgjë nuk ndodh në ekzistencë pa vullnetin dhe krijimin e Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Të mësojmë se adhurimi i vetëm Allahut është qëllimi i krijimit tonë, dhe se çdo gjë tjetër që adhurohet pos Tij është e kotë dhe e pavlefshme.
2. Të kuptojmë se Allahu është Krijuesi i gjithçkaje, madje edhe i veprave tona, prandaj duhet t'i drejtohemi Atij me sinqeritet dhe t'i kërkojmë ndihmë Atij në çdo punë.
3. Ky ajet na mëson logjikën e shëndoshë: si mund të adhurojmë diçka që vetë e kemi bërë me duart tona, duke lënë Krijuesin që na krijoi ne dhe na dha fuqinë për të punuar?
4. Të forcojmë bindjen tonë se çdo sukses dhe çdo vepër e mirë që bëjmë është prej Allahut, prandaj duhet t'i jemi mirënjohës Atij dhe ta falënderojmë vazhdimisht.
5. Të kuptojmë se thirrja e Ibrahimit a.s. ishte thirrje drejt monoteizmit të pastër, dhe kjo është feja e të gjithë profetëve, e cila na bën të lirë nga çdo robëri ndaj krijesave dhe na lidh vetëm me Krijuesin e Gjithësisë.