Сураи Ас-Саффат — Оят 95

1. Маънои калимаҳо:

• تَنْحِتُونَ — мекаңед, месозед бо дастҳои худ аз санг ё чӯб ва ғайра.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) бо устуворӣ ва қатъият ба қавми худ рӯ оварда, онҳоро сарзаниш кард ва гуфт: «Оё шумо чизеро мепарастед, ки худатон бо дастҳои худ аз санг ва дигар мавод мекаңед ва месозед?» Яъне шумо бутҳоеро мепарастед, ки худ сохтаи дасти шумоянд — онҳо на фоидае мерасонанд ва на зараре, на мешунаванд ва на мебинанд. Ин саволи Иброҳим барои он буд, ки ақли онҳоро бедор кунад ва ба онҳо фаҳмонад, ки парастиши сохтаи дасти инсон чи қадар беҳуда ва беақлона аст. Чӣ гуна шумо махлуқеро парастиш мекунед, ки худатон онро сохтаед, ва Парвардигори худро, ки шуморо офаридааст ва ҳатто кори дасти шуморо низ офаридааст, тарк мекунед?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо ақли худ андеша кунад ва он чиро парастиш мекунад, бишносад — оё он сазовори парастиш аст ё не.
• Нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Худо ботил аст, зеро маъбудҳои сохтагии инсон на метавонанд ба касе фоида ё зарар расонанд.
• Дар ин оят намунаи далерӣ ва устувории Иброҳим (алайҳис-салом) дар роҳи тавҳид ва даъвати мардум ба сӯи ҳақиқат равшан дида мешавад.
• Ин оят моро ба сӯи шинохти бузургии Худованд ҳидоят мекунад, ки Ӯ Офаридгор аст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, на махлуқоти нотавон.
• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ба ҷои пайравӣ аз анъанаҳои беасос ва бутҳои гуногун, ба фитрати поки худ ва ба Офаридгори ҳақиқӣ рӯ оварад, то дар дунё ва охират саодатманд шавад.