Surah Muhammad — Aya 27

Ma’anonin Kalmomi:

• تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ: Mala’iku sun karɓi rayukansu (suna kashe su).
• يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ: Suna bugun fuskokinsu da bayunsu (dukansu) da makullan ƙarfe.

Fassarar Ayar:

To, yaya halinsu zai kasance a wannan mummunan yanayi idan Mala’iku waɗanda aka dora wa aikin karɓar rayuka suka zo su karɓi rayukansu, alhali suna dukan fuskokinsu da bayunsu da makullan ƙarfe masu zafi? Wannan shi ne sakamakon da suka samu a duniya saboda juya wa Allah da Manzonsa baya, da kuma nuna rashin biyayya ga umarnin Allah. A wannan lokacin, ba za su sami wata dama ta tserewa ko neman taimako ba, domin azabar Allah tana da tsanani, kuma Mala’iku suna aiwatar da umarnin Allah ba tare da jin ƙai ba.

Fa’idodin Darasi:

1. Wannan ayar tana gargadin masu ɓarna da cewa akwai azaba mai tsanani a jiransu a lokacin mutuwa, don haka su tuba kafin mutuwa ta riske su.
2. Yana nuna wa muminai cewa Allah yana kare su daga wannan azaba idan sun tsaya kan tafarkin gaskiya, kuma su yi niyyar yin biyayya ga Allah da Manzonsa.
3. Yana ƙarfafa zuciyar musulmi da cewa mutuwa ba ƙarshen komai ba ce, a’a ita ce mafarin rayuwa ta har abada, don haka ya kamata mutum ya shirya mata da ayyukan alheri.
4. Yana tunatar da cewa Mala’iku suna aiwatar da umarnin Allah da cikakken ɗa’a, kuma suna da iko a kan halitta, don haka babu wanda zai iya tserewa wa azabar Allah.