Surja El-Maide — Ajet 22

Kuptimet e fjalëve:

• Xhebbarinë (جَبَّارِينَ): njerëz shumë të fortë, shtypës dhe të dhunshëm, që i detyrojnë të tjerët me forcë dhe nuk kanë mëshirë.
• Lan nedhuleha (لَن نَّدْخُلَهَا): nuk do të hyjmë kurrsesi në të (në tokën e shenjtë).

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) i ftoi beni israilët të hynin në tokën e shenjtë (Bejtul-Makdis) dhe t'i luftonin armiqtë që ndodheshin aty, ata iu përgjigjën me frikë dhe dobësi, duke thënë: "O Musa, në atë tokë ka njerëz shumë të fortë e shtypës, që i detyrojnë njerëzit me dhunë dhe kanë fuqi të madhe. Ne nuk kemi mundësi t'i luftojmë ata, prandaj nuk do të hyjmë në atë tokë për sa kohë ata ndodhen aty. Por nëse ata dalin vetë prej saj, atëherë ne do të hyjmë pa luftë dhe pa rrezik."

Kjo fjalë e tyre tregonte frikë të madhe dhe mungesë besimi në premtimin e Allahut, sepse Allahu u kishte premtuar ndihmën e Tij, por ata u mbështetën te fuqia e tyre e dobët dhe te numri i madh i armikut, duke harruar se fitorja vjen vetëm nga Allahu.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimtari nuk duhet të masë fuqinë e armikut me syrin e tij të kufizuar, por duhet të mbështetet te fuqia e Allahut, i Cili është mbi çdo fuqi.
2. Frika dhe tërheqja nga lufta e drejtë, kur Allahu e ka urdhëruar, është shenjë dobësie në besim dhe shkak për zemërimin e Allahut.
3. Urdhri i Allahut duhet zbatuar pa kushte, sepse Ai e di më mirë se çfarë është e mirë për robërit e Tij, edhe kur ata nuk e kuptojnë mençurinë e urdhrit.
4. Ky ajet na mëson se durimi dhe guximi në rrugën e Allahut sjellin fitore, ndërsa frika dhe mosbindja sjellin poshtërim dhe humbje, siç ndodhi me beni israilët që u ndëshkuan duke u endur në shkretëtirë për dyzet vjet.