Аз-Зарият сүрәсе — Аять 17

Сүзләр аңлатмасы:

• «Яһҗаун» (يَهْجَعُونَ) — йокларга китү, төнге йокы. Бу сүз гарәп телендә төнге йокыны аңлата.
• «Кәлилән» (قَلِيلًا) — аз гына, бик аз вакыт.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә үзенең изге коллары — мөэминнәрнең сыйфатларын бәян итә. Алар төннәрне гыйбадәттә, намаз укып, Аллаһыны зекер итеп үткәрәләр иде. Алар төннең аз гына өлешендә генә йоклыйлар иде, ә калган вакытны намаз, дога һәм зекер белән уздыралар иде. Аеруча төннең соңгы өлешендә — сәхәр вакытында алар йокыдан торып, Аллаһыдан ярлыкау сорап, истигъфар кылалар иде. Бу аять аларның төнге гыйбадәткә булган мәхәббәтен һәм тырышлыгын күрсәтә.

Гыйбрәтләр:

• Төнге намаз — мөэминнең иманын ныгыта торган бөек гыйбадәт. Ул кешене Аллаһыга якынайта һәм аның күңелен сафландыра.
• Изге колларның төннәрен гыйбадәттә үткәрүләре — безгә үрнәк. Без дә төннең бер өлешен намазга һәм догага багышларга тырышырга тиеш.
• Истигъфар кылу — гөнаһлардан чистарынуның иң яхшы юлы. Төнге сәгатьләрдә кылынган догалар кабул ителүгә якынрак.