සූරා අද්-දාරියාත් — ආයාත් 17

වචනාර්ථ:

• යහ්ජඌන් (يَهْجَعُونَ): රාත්‍රියේ නිදාගැනීම හෙවත් ගැඹුරු නින්දට යාම.

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතයෙහි අල්ලාහ් තආලා විසින් තම දැහැමි ගැතියන්ගේ උතුම් ගුණාංගයක් විස්තර කරනු ලබයි. ඔවුහු රාත්‍රියේ සුළු කාලයක් පමණක් නිදාගත්හ. එනම්, රාත්‍රියේ වැඩි කාලයක් ඔවුහු අල්ලාහ්ට නමස්කාර කිරීමෙහි සහ ඔහුව සිහි කිරීමෙහි ගත කළහ. ඔවුන් නිදාගත්තේ ඉතා අල්ප වේලාවක් පමණි. රාත්‍රිය ඔවුන්ට නින්ද සඳහා නොව, සලාතය, කිය්යාමුල්ලයිල් (රාත්‍රී නමස්කාරය), සික්ර් සහ අල්ලාහ් වෙත සමීප වීම සඳහා වූ කාලයක් විය. තවද, අලුයම් කාලයේදී (සහර් කාලයේදී) ඔවුහු තම පාපවලට සමාව ඉල්ලා සිටියහ. මෙය ඔවුන්ගේ භක්තියේ සහ අල්ලාහ් කෙරෙහි ඇති බියේ උච්චතම අවස්ථාවයි.

උපදේශන හා පාඩම්:

• රාත්‍රී නමස්කාරය (කිය්යාමුල්ලයිල්) යනු දැහැමියන්ගේ ලක්ෂණයක් වන අතර, එය අල්ලාහ්ට ඉතා ප්‍රිය මෙන්ම ගැතියාව අල්ලාහ් වෙත සමීප කරවන මාර්ගයකි.
• නින්දට වඩා නමස්කාරයට ප්‍රමුඛත්වය දීම, ලෞකික සැප සම්පත්වලට වඩා පාරලෞකික සාර්ථකත්වය අගය කිරීමේ සලකුණකි.
• අලුයම් කාලයේ සමාව ඉල්ලීම (ඉස්තිග්ෆාර්) ඉමහත් භාග්‍යයක් වන අතර, එය පාපවලට සමාව ලැබීමට හේතුවක් වේ.
• අල්ලාහ් තම දැහැමි ගැතියන්ගේ කුඩා ක්‍රියාවන් පවා විස්තර කරමින් ඔවුන්ට ගෞරව කරන බව මෙයින් පෙනී යයි. එබැවින් අපද යහපත් ක්‍රියා කිරීමට උත්සුක විය යුතුය.
• මෙම ආයාතය අපට උගන්වන්නේ, රාත්‍රියේ සුළු කාලයක් නිදාගෙන ඉතිරි කාලය අල්ලාහ්ගේ නමස්කාරයෙහි ගත කිරීමෙන් අපට ලොව හා පරලොව සාර්ථකත්වය අත්කර ගත හැකි බවයි.