Surat Az-Zariyat — Ayat 17

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ: sethithik saka wayah wengi.
• مَا يَهْجَعُونَ: ora padha turu, tegesé mèh ora tau turu ing wayah wengi.
• يَهْجَعُونَ: asalé saka tembung "هَجَعَ" kang tegesé turu ing wayah wengi.

1. Tafsiré ayat:

Wong-wong mukmin kang padha taqwa lan apik bektiné marang Allah iku duwé kebiasaan kanggo ngibadah ing wayah wengi. Padha ora turu kabèh wayah wengi, mung sethithik banget wektu kang digunakaké kanggo turu. Sing akèh-akèh wayah wengi padha digunakaké kanggo sholat, dzikir, lan nyembah marang Allah kanthi khusyuk. Ing pungkasané wengi, sadurungé wayah subuh, padha ngucap istighfar lan nyuwun pangapura marang Allah saka dosa-dosané. Dadi, wong-wong iki ora mung nglakoni ibadah wajib, nanging uga sregep nglakoni ibadah sunnah ing wayah wengi kang dadi ciri wong-wong kang padha cedhak marang Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhaké marang kita yèn sholat ing wayah wengi iku dadi tandha wong kang padha iman lan taqwa marang Allah.
• Ngelakoni ibadah ing wayah wengi, utamané sholat tahajud lan istighfar ing pungkasan wengi, iku bisa nyedhakaké awake dhewe marang Allah lan ngapura dosa-dosa.
• Wong kang padha gelem ngorbanaké wektu turuné kanggo ngibadah iku bakal éntuk ganjaran lan berkah kang gedhé saka Allah.
• Ayat iki ngajak kita kabèh supaya ora mung turu ing wayah wengi, nanging uga nggunakaké wektu wengi kanggo nyedhak marang Allah, supaya uripé dadi luwih berkah lan tentrem.
• Ibadah ing wayah wengi iku dadi dalan kanggo nggayuh derajat kang dhuwur ing ngarsané Allah lan dadi ciri wong-wong kang padha mukhlish lan ikhlas ing ibadahé.