سوره طور — آیه 33

معانی کلمات:

• تَقَوَّلَهُ: یعنی آن را از پیش خود ساخته و به دروغ به خدا نسبت داده است. «تقوّل» به معنای سخنی است که کسی آن را جعل کرده و به دیگری نسبت دهد.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به یکی دیگر از بهانههای بیهوده مشرکان اشاره میکند و میفرماید: آیا این مشرکان میگویند که محمد (صلیاللهعلیهوسلم) این قرآن را از پیش خود ساخته و به خداوند نسبت داده است؟! هرگز چنین نیست؛ او نه چنین توانایی دارد و نه چنین ادعایی کرده است. بلکه حقیقت این است که آنان به دلیل تکبّر و لجاجت، ایمان نمیآورند. اگر واقعاً در پی حقیقت بودند و ایمان میآوردند، هرگز چنین سخن ناروایی بر زبان نمیآوردند. انگیزه اصلی آنان از این اتهام، نه یافتن دلیل، بلکه سرکشی و استکبار در برابر حق است. آنان به خوبی میدانند که قرآن معجزهای الهی است، اما به خاطر تعصّب و برتریجویی، از پذیرش آن سرباز میزنند و به بهانههای واهی مانند «ساخته و پرداخته بشر است» پناه میبرند.

فواید و پیامهای آیه:

• قرآن کریم، معجزهای جاودان است که هیچ بشری توان آوردن مانند آن را ندارد؛ بنابراین نسبت دادن آن به دروغ و افترا، نشانه ناآگاهی یا عناد است.
• ایمان واقعی، نیازمند فروتنی در برابر حق است؛ کسانی که تکبّر میورزند، همواره از پذیرش حقیقت محروم میمانند.
• بهانهجوییهای مشرکان در طول تاریخ، نشان میدهد که انسان لجوج، برای فرار از حق، هر اتهامی را به کار میگیرد؛ اما این رفتار، نه تنها به حقیقت آسیب نمیزند، بلکه عظمت قرآن را آشکارتر میکند.
• این آیه به ما میآموزد که در برابر تهمتها و سخنان ناروای مخالفان، با اعتماد به خدا و استواری بر حق، پاسخ دهیم و بدانیم که خداوند حامی پیامبران و بندگان صالح خود است.