Сураи Ан-Наджм — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

— «Завҷайн»: ду ҷуфт, ду навъ, ду синф.

— «Закар»: нарина, мард.

— «Унсо»: модина, зан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хабар медиҳад, ки Ӯ ду ҷуфтро — нарину модинаро офаридааст. Ин офариниш ҳам дар инсон ва ҳам дар ҳайвонот ҷорӣ аст. Парвардигор аз як нутфа, ки дар бачадон рехта мешавад, ҳам мард ва ҳам занро меофарад, ҳам нарина ва ҳам модинаро дар ҷаҳони ҳайвонот ба вуҷуд меорад. Ин кори Худо далели қудрати бепоёни Ӯ ва ҳикмати амиқи Ӯст, ки ҷаҳони зиндагиро бар асоси ҷуфтҳо бунёд кардааст, то насл идома ёбад ва ҳаёт барқарор монад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба андеша водор мекунад, ки офариниши ду ҷуфт — марду зан, нарину модина — нишонаи қудрати Худованд аст ва Ӯст, ки ҳама чизро бо ҳикмат офаридааст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки зиндагии инсон ва ҳайвонот бар асоси ҷуфтӣ ва ҳамдигарро пурра кардан сохта шудааст, ва ин низ яке аз неъматҳои бузурги Парвардигор аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва тафаккур дар бораи офариниши Худо даъват мекунад ва дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад, зеро Қуръон ҳақиқатро баён мекунад, ки илм низ онро тасдиқ менамояд.