سوره حاقه — آیه 34

معانی کلمات:

• «یَحُضُّ»: یعنی ترغیب و تشویق کردن، برانگیختن و واداشتن.
• «طَعامِ الْمِسْکین»: خوراک و غذای فقیر و نیازمندی که از داشتههای خود بینصیب است.

تفسیر آیه:

در ادامه توصیف حال آن مجرمِ بدکاره، خداوند میفرماید که او نه تنها خود به فقیران کمک نمیکرد، بلکه دیگران را نیز به اطعام و خوراک دادن به مسکینان ترغیب و تشویق نمینمود. این آیه نشان میدهد که او در برابر نیازمندان نه تنها بخل میورزید، بلکه در جامعه نیز فرهنگ انفاق و دستگیری از مستمندان را ترویج نمیکرد. چنین کسی که دلش برای گرسنگان نمیسوزد و مردم را به مهربانی با فقرا دعوت نمیکند، سزاوار عذاب سخت جهنم است. او در دنیا به فکر خوشگذرانی خود بود و از یاد خدا و بندگان نیازمندش غافل ماند؛ بنابراین در آخرت با خواری و ذلت، به کیفر اعمال خود میرسد.

فواید و پیامهای آیه:

• اسلام دینی است که به شدت بر همدردی و کمک به نیازمندان تأکید دارد و مؤمن واقعی کسی است که نه تنها خودش انفاق میکند، بلکه دیگران را نیز به این کار نیک دعوت مینماید.
• تشویق دیگران به کار خیر، خود عبادتی بزرگ است و انسان میتواند با ترغیب دیگران به دستگیری از فقرا، در ثواب آنان شریک شود.
• بیتفاوتی نسبت به گرسنگان و محرومان، از صفات اهل دوزخ است و نشاندهنده سردی دل و دوری از رحمت الهی است.
• قرآن کریم به ما میآموزد که ایمان تنها به گفتار نیست؛ بلکه باید در رفتار و توجه به همنوعان تجلی یابد و دستگیری از مستمندان، نشانه صداقت ایمان است.