Sura Al-A'raf — Werset 56

Znaczenie wybranych słów:

• „Tufsidū” – nie szerzcie zepsucia, nie czyńcie szkody, nie wprowadzajcie nieładu.
• „Ba‘da iṣlāḥihā” – po tym, jak Bóg uczynił ją dobrą i uporządkował ją poprzez posłanie proroków i ustanowienie praw.
• „Khawfan wa ṭama‘an” – w stanie bojaźni przed Jego karą oraz nadziei na Jego nagrodę i miłosierdzie.
• „Qarīb” – bliskie; określenie to zostało użyte w rodzaju męskim, ponieważ odnosi się do miłosierdzia rozumianego jako akt zmiłowania lub nagroda.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg – Wysławiony – zakazuje swoim sługom szerzenia zepsucia na ziemi, niezależnie od jego rodzaju – czy to przez grzechy, niesprawiedliwość, ucisk, czy też przez bałwochwalstwo i niewiarę. Zakaz ten przychodzi po tym, jak Bóg naprawił ziemię i uczynił ją dobrą – poprzez posłanie proroków i objawienie praw, które wprowadzają sprawiedliwość, porządek i dobrobyt. Człowiek nie powinien więc niszczyć tego, co Bóg naprawił, ani odwracać ludzi od drogi prawdy.

Następnie Bóg nakazuje wiernym zwracać się do Niego w modlitwie i błaganiu, czyniąc to z dwoma uczuciami: z bojaźnią przed Jego karą i odrzuceniem modlitwy, oraz z nadzieją i pragnieniem, że On odpowie i obdarzy nagrodą. Modlitwa wypływająca z tych dwóch uczuć jest oznaką szczerej wiary i pokory wobec Pana.

Werset kończy się dobrą nowiną: zaprawdę, miłosierdzie Boga jest blisko tych, którzy czynią dobro – czyli tych, którzy doskonalą swoje czyny, są szczerzy w uwielbieniu i czynią dobro względem stworzeń. Bliskość miłosierdzia Bożego oznacza, że obejmie ono tych, którzy zasłużyli na nie przez swoje dobre uczynki i pobożność.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Islam jest religią naprawy i porządku, która zabrania wszelkich form zepsucia – zarówno w sferze duchowej, jak i materialnej, społecznej oraz moralnej.
2. Modlitwa jest jednym z najważniejszych aktów czci, a jej przyjęcie zależy od stanu serca – które powinno łączyć bojaźń przed Bogiem z nadzieją na Jego miłosierdzie.
3. Miłosierdzie Boże jest bliskie i dostępne dla każdego, kto czyni dobro – to zachęta do nieustannego doskonalenia siebie i swoich relacji z Bogiem oraz ludźmi.
4. Werset uczy, że prawdziwa wiara nie polega tylko na słowach, ale na czynach – na dążeniu do dobra i unikaniu zła, oraz na pokornej i ufnej modlitwie do Boga.
5. Przypomina, że Bóg nie pozostawia człowieka samego sobie – posyła proroków i objawia prawa, aby naprawić ziemię, a człowiek powinien współpracować z tym boskim planem, a nie mu się sprzeciwiać.