Suurah Al-A'raaf — Aayad 56

Macnaha Erayada:

• Tufsiid (إفساد): waa khilaaf, dulmi, iyo xadgudubka xumaanta.
• Islaah (إصلاح): waa hagaajinta dhulka iyo dadka ku nool iyadoo la raaco amarka Eebe.
• Khawf (خوف): waa cabsida ciqaabta Eebe.
• Tamac (طمع): waa rajaynta naxariista iyo abaalmarinta Eebe.

Tafsiirka Aayadda:

Aayaddan waxay ku amraysaa dadka inay ka joogaan fasaadka dhulka, sida shirka, dulmiga, xadgudubka, iyo fidinta xumaanta, ka dib marka Eebe uu dhulka ku hagaajiyay soo dirista rasuullada iyo sharciyaynta caddaaladda iyo caabudidda. Fasaadku wuxuu burburiyaa nidaamka nolosha, wuxuuna keenaa khasaaro adduun iyo aakhiroba.

Sidoo kale, aayaddu waxay ku faraysaa in dadku ku baryaan Eebe oo kaliya, iyagoo isku daray laba xaaladood: cabsida ciqaabtiisa iyo rajaynta naxariistiisa. Baryada noocan ah waxay muujinaysaa cibaado dhab ah, waxayna ka fog tahay isla-weynida iyo ka quusashada naxariista Eebe.

Ugu dambayntii, Eebe wuxuu ku bishaaraynayaa in naxariistiisu ay ku dhowdahay kuwa wanaagga fala (al-muhsiniin) – kuwa ku camal fala wanaagga iyagoo u dhammaystiran, kuwaasi waxay leeyihiin naxariis gaar ah oo Eebe.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Islaamku wuxuu farayaa ilaalinta dhulka iyo nolosha, wuxuuna ka reebayaa fasaadka iyo burburka, taasoo muujinaysa dhamaystirka diinta Islaamka.
2. Baryada Eebe waa aasaaska cibaadada, waa inay noqotaa mid isku darka cabsida iyo rajaynta – cabsida ciqaabtiisa iyo rajaynta naxariistiisa – taasoo ka dhigaysa muslimka mid dheellitiran oo ku tiirsan Eebe.
3. Naxariista Eebe waxay ku dhowdahay kuwa wanaagga fala, taasoo dhiirigelinaysa dadka inay ku camal falaan wanaagga iyo samafalka, maadaama ay heli doonaan naxariis gaar ah oo Eebe.
4. Aayaddu waxay ku baraarujinaysaa in Islaamku yahay diin nololeed oo dhamaystiran, oo aan ahayn kaliya caabudo la xaddiday, ee waa hab nololeed oo dhan oo ku wajahan hagaajinta dhulka iyo dadka.