Сураи Аль-Араф — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

• أُبَلِّغُكُمْ: ба шумо мерасонам, ба шумо хабар медиҳам.
• رِسَالَاتِ: паёмҳо, рисолатҳо; мақсад фармонҳо ва дастурҳои Худованд аст.
• نَاصِحٌ: некхоҳ, пандгӯй, касе ки некӣ ва ислоҳи шуморо мехоҳад.
• أَمِينٌ: боваринок, амонатдор, касе ки дар расонидани паём хиёнат намекунад.

1. Тафсири оят:

Паёмбар ба қавми худ мегӯяд: ман паёмҳо ва дастурҳои Парвардигорамро ба шумо мерасонам, яъне он чизеро, ки Худованд ба ман фармудааст — ягонагии Ӯ ва амал кардан ба шариати Ӯ — ба шумо мерасонам. Ман барои шумо некхоҳ ҳастам ва он чиро, ки ба он даъват мекунам, аз рӯи самимият ва хайрхоҳӣ мегӯям; ҳадафам ислоҳи шумо ва раҳои шумо аз гумроҳӣ аст. Ман дар расонидани ваҳйи Худованд боваринок ҳастам: на чизе аз он кам мекунам ва на чизе ба он меафзоям, балки онро ҳамон тавре, ки ба ман нозил шудааст, ба шумо мерасонам. Даъвати ман ба шумо даъват ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки рисонидани паёми Худованд амонат аст ва бояд бе кам ва зиёд расонида шавад.
• Некхоҳӣ ва самимият дар даъват ба хайр аз сифатҳои паёмбарон аст; даъваткунанда бояд хайрхоҳи мардум бошад, на танҳо гуфторкунанда.
• Даъват ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд роҳи раҳоӣ аз гумроҳӣ ва сабаби наздикӣ ба Парвардигор аст.
• Боваринокӣ дар расонидани рисолат боиси эътимоди мардум ба даъваткунанда мегардад ва дилҳоро ба қабули ҳақ омода месозад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки паёми исломро бо некхоҳӣ ва амонатдорӣ қабул кунем ва ба он амал намоем, зеро он барои некии мо дар дунё ва охират омадааст.