Surja El-Kijame — Ajet 33

Kuptimet e fjalëve:

• يَتَمَطَّى: ecën me kryelartësi e mendjemadhësi, duke u lëkundur në ecje nga madhështia e rreme.

Tefsiri i Ajetit:

Pas fjalisë së mëparshme që përshkruante mohimin dhe refuzimin e njeriut jobesimtar, ky ajet vazhdon të përshkruajë gjendjen e tij: Ai nuk besoi në Kuran dhe as nuk e fali namazin, madje e quajti gënjeshtër të vërtetën që i erdhi. Pastaj, me një kryelartësi të plotë, ai shkoi te familja e tij duke u lëkundur në ecje, me mendjemadhësi dhe admirim për veten, duke u treguar i madh në sjellje, nga arrogance dhe nga mosbesimi i tij. Kjo ecje e tij tregon gjendjen e tij të brendshme: ai është i mbushur me krenari të rreme dhe nuk ka asnjë përulje para Zotit të tij, as në zemër e as në trup.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sjellja e jashtme e njeriut pasqyron gjendjen e tij të brendshme; kush është kryelartë ndaj Zotit, kjo kryelartësi shfaqet edhe në ecjen dhe sjelljen e tij ndaj njerëzve.
2. Islami na mëson përulësinë në të gjitha aspektet e jetës, madje edhe në ecje, siç thotë Zoti në ajetin tjetër: "Dhe mos ec në tokë me mendjemadhësi" (El-Isra: 37).
3. Ajeti na bën të vetëdijshëm se mohimi i së vërtetës nuk është vetëm çështje zemre, por shoqërohet me sjellje arrogante që e largon njeriun nga mëshira e Zotit dhe e afron atë drejt dënimit.
4. Ky përshkrim na bën të reflektojmë: sa e bukur është përulësia e besimtarit që ecën në tokë me qetësi e thjeshtësi, duke ditur se çdo gjë i përket Zotit dhe se krenaria i takon vetëm Atij.