Surat Al-Qiyamah — Ayat 5

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• بَلْ (bal): malah, nanging (minangka tembung kanggo mbenerake utawa ngalihake pangandikan).
• يُرِيدُ (yurīdu): kepengin, ngarep-arep, duwe karep.
• الْإِنسَانُ (al-insān): manungsa.
• لِيَفْجُرَ (liyafjura): supaya dheweke nglakoni dosa, nglanggar wates, lan ora manut marang Allah.
• أَمَامَهُ (amāmahu): ing ngarepe, yaiku mangsa ngarep utawa apa kang bakal kelakon sawise dheweke (kayata dina kebangkitan).

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nerangake kahanane manungsa kang ora gelem ngakoni anane dina kebangkitan. Ora mung ora percaya, nanging dheweke pancen kepengin tetep nglakoni dosa lan nglanggar wates-wates Allah ing salawas-lawase uripe ing donya. Dheweke kepengin urip terus tanpa ana pertanggungjawaban, mula dheweke nolak lan nyepelekake kabar bab dina kiamat. Dheweke malah takon kanthi cara ngece, "Kapan dina kiamat iku kelakon?" — ora amarga kepengin ngerti, nanging amarga ora percaya lan arep nerusake tumindak ala. Dadi, sebab dheweke nolak dina kebangkitan iku amarga karep nglakoni dosa ing mangsa ngarep, supaya bisa urip tanpa wedi lan tanpa aturan.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen ora percaya marang dina kiamat asring asale saka karep nuruti hawa nafsu lan seneng nglakoni dosa.
• Islam mulangake yen urip ing donya iku mung sedhela, lan saben tumindak bakal dipertanggungjawabake ing ngarsane Allah.
• Wong kang ngakoni anane dina kebangkitan bakal luwih ngati-ati lan ora sembarangan nglakoni dosa.
• Ayat iki ngajak kita muhasabah dhiri, aja nganti kita dadi wong kang ngeyel ing kesalahan amarga kepengin nuruti karep ala.
• Kanthi ngimani dina kiamat, ati dadi luwih tentrem amarga ngerti yen kabeh bakal ana piwalesane, lan urip dadi luwih terarah marang kabecikan.