سوره مطففین — آیه 22

معانی کلمات:

• الأبرار: جمع «بَرّ» یا «بارّ»، به معنای نیکوکاران، صدیقان و کسانی که در طاعت خداوند خالص و راستگو هستند.
• نعیم: نعمتهای فراوان و پایدار، بهشتی که سرشار از خوشیها و لذتهای جاودان است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، سرنوشت نیکوکاران را در برابر سرنوشت بدکاران (که در آیات پیشین ذکر شد) قرار میدهد و میفرماید: به یقین، کسانی که در گفتار و کردار، اهل صدق و طاعتاند، در روز قیامت در نعمتی جاودان و بیکران به سر میبرند. این نعمت، تنها لذتهای مادی نیست؛ بلکه برترین بخش آن، نظر کردن به جمال پروردگار و آرامشی است که دلهایشان را فرا میگیرد. آنان بر تختهای آراسته تکیه زدهاند و به آنچه پروردگارشان برایشان آماده کرده مینگرند؛ چهرههایشان از شادی و طراوت نعمت، نورانی و خندان است. شرابی پاکیزه و سر به مُهر به آنان نوشانیده میشود که پایانش بوی خوش مشک است و آمیخته با آبی از چشمهای بلندمرتبه در بهشت به نام «تسنیم» است؛ چشمهای که مخصوص نزدیکان به خداوند است و آنان از آن مینوشند و لذت میبرند. این نعمت، نه پایانی دارد و نه زوالی، و در چنین جایگاهی است که رقابتکنندگان باید برای رسیدن به آن تلاش کنند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه، مژدهای دلنشین برای مؤمنان است که اگر در دنیا با صداقت و اطاعت زندگی کنند، پاداشی فراتر از تصور در انتظارشان است؛ پاداشی که نه چشم دیده و نه گوش شنیده و نه به قلب بشری خطور کرده است.
• تقابل «نیکوکاران» و «بدکاران» در این سوره، نشان میدهد که عدالت الهی در روز جزا، بهطور کامل برقرار میشود و هیچ عمل نیک یا بدی بدون پاسخ نمیماند.
• ذکر نعمتهای بهشتی، انگیزهای قوی برای انسان است تا در برابر سختیها و وسوسههای دنیوی، صبر پیشه کند و به وعدههای الهی امیدوار باشد؛ چرا که نعمتهای دنیا زودگذر و ناقصاند، اما نعمت بهشت، کامل و جاودان است.
• این آیه، محبت خداوند را در دل مؤمن زنده میکند؛ زیرا نشان میدهد که پروردگار، بندگان مطیع خود را نه تنها در دنیا رها نمیکند، بلکه در آخرت نیز با کرامت و بخشش بینهایت، از آنان پذیرایی میکند.