سوره بروج — آیه 13

معانی کلمات:

• یُبدِئُ: آغاز کردن، پدید آوردن نخستین بار.
• یُعیدُ: بازگرداندن، دوباره آفریدن.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، قدرت بیکران خود را در آفرینش و زندگی دوباره بیان میکند. اوست که آفرینش را آغاز میکند و موجودات را از نیستی به هستی میآورد، و بار دیگر در روز قیامت، آنها را بازمیگرداند و زندگی دوباره میبخشد. این آیه در ادامه سخن از انتقام و عذاب الهی است و تأکید میکند که خدایی که قادر به آفرینش نخستین است، قطعاً بر بازگرداندن و زنده کردن دوباره نیز تواناست. این آغاز و بازگشت، هم شامل آفرینش انسانهاست و هم شامل عذاب و کیفر آنان؛ یعنی همانگونه که خداوند خلق را آغاز میکند و دوباره زنده میکند، عذاب و مجازات را نیز آغاز کرده و در قیامت بازمیگرداند. هیچ چیز برای او دشوار نیست و او بر هر کاری که اراده کند، تواناست.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه ایمان به معاد و روز رستاخیز را تقویت میکند و یادآور میشود که زندگی دنیا پایان کار نیست؛ بلکه آغازی برای حیاتی جاودان است.
• قدرت بیپایان خداوند را به انسان میشناساند؛ خدایی که آفرینش را آغاز کرده و دوباره بازمیگرداند، شایسته است که بنده او باشد و از او اطاعت کند.
• امید به رحمت و بخشش الهی را در دل انسان زنده میکند؛ زیرا خدایی که میتواند آفرینش را دوباره بازگرداند، میتواند گناهان بندگان توبهکار را نیز ببخشد و آنان را به رحمت خود بازگرداند.
• این آیه انسان را به تفکر در آفرینش و نظم جهان دعوت میکند تا از این طریق به عظمت خالق پی برده و در برابر او خاشع و فروتن شود.