Сураи Ат-Тауба — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

• آتَاهُم: ато кард ба онҳо, дод ба онҳо.
• فَضْلِهِ: фазлу неъмати Худо, яъне молу сарвати фаровон.
• بَخِلُوا بِهِ: бахилӣ карданд ба он, яъне аз додани ҳаққи Худо аз он мол худдорӣ карданд.
• تَوَلَّوا: рӯй гардонданд, пушт карданд.
• مُعْرِضُونَ: рӯйгардонҳо, беэътиноён.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол аз фазлу неъмати худ ба онҳо молу сарват ато кард, онҳо ба ҷои он ки ба аҳду паймони худ вафо кунанд ва ҳаққи Худоро аз он мол бидиҳанд, бахилӣ карданд ва аз додани садақа ва инфиқ дар роҳи нек худдорӣ намуданд. Онҳо на танҳо аз инфиқи мол худдорӣ карданд, балки аз тоъату ибодати Худо низ рӯй гардонданд ва дар ҳоле ки аз ҳақ ва имон рӯйгардон буданд, пушт карданд. Ин оят дар бораи он гурӯҳе фуруд омадааст, ки бо Худо аҳд бастанд, ки агар аз фазли Худо ба онҳо мол ато кунад, албатта садақа хоҳанд дод ва аз некӯкорон хоҳанд буд, аммо вақте ки Худо ба онҳо мол дод, онҳо ба аҳди худ вафо накарданд ва бахилӣ карданд. Ин рафтори онҳо нишонаи мунофиқӣ ва дурӯғи онҳо дар имон буд, зеро ки имон дар дилҳои онҳо реша надавонида буд ва онҳо одати рӯйгардонӣ аз тоъати Худоро доштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки молу сарват неъмати Худост ва бояд ҳаққи онро адо кунем, на ин ки бахилӣ кунем.
• Вафо ба аҳду паймон бо Худо аз сифатҳои муъминони ростқавл аст ва хилоф кардани он нишонаи мунофиқӣ аст.
• Бахилӣ ва худдорӣ аз инфиқ дар роҳи Худо сабаби рӯйгардонӣ аз тоъату ибодат мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми фаровон шудани неъматҳо шукргузор бошем ва аз он дар роҳи нек ва садақа истифода барем.
• Худованди мутаъол неъматҳоро барои имтиҳон медиҳад, то бидонад кӣ вафодор ва кӣ бахил аст.
• Имон бояд дар дил реша давонда бошад, то инсон ҳангоми озмунҳо устувор бимонад ва аз тоъати Худо рӯй нагардонад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки аз одати бади рӯйгардонӣ аз ҳақ эҳтироз кунем ва ҳамеша ба сӯи Худо рӯ оварем.