Surja Jusuf — Ajet 60

Kuptimet e fjalëve:

• فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِندِي: nuk do t'ju jap më ushqim, pra nuk do t'ju mas drithë.
• وَلَا تَقْرَبُونِ: mos u afroni tek unë, as në pallatin tim, as në vendin tim.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Jusufi (alejhi selam) u kërkoi vëllezërve që ta sjellin vëllanë e tyre të vogël nga babai, ai i paralajmëroi ata me një kërcënim të qartë dhe të ashpër: "Nëse nuk ma sillni atë, atëherë nuk do të keni më asnjë masë drithi nga unë, asnjë ushqim që t'jua jap, dhe as mos u afroni më tek unë." Kjo ishte një mënyrë e fortë për t'i detyruar ata që ta sjellin vëllanë, sepse ata kishin nevojë të madhe për ushqim për shkak të thatësisë që kishte goditur vendin e tyre. Jusufi (alejhi selam) donte t'i bindte ata se pa sjelljen e vëllait, ata nuk do të kishin asnjë përfitim nga ai, dhe madje as nuk do të lejoheshin t'i afroheshin atij. Ky ishte një test i qartë për të parë nëse ata do ta pranonin kushtin apo jo, dhe një mënyrë për të realizuar planin e tij për ta mbajtur vëllanë e vogël pranë vetes.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Urtësia në vendosjen e kushteve: Ajeti na mëson se në marrëdhëniet shoqërore dhe ekonomike, është e lejuar të vendosësh kushte të qarta për të arritur qëllimet e mira, sidomos kur kjo shërben për të mirën e palëve dhe për të ruajtur drejtësinë.
2. Rëndësia e përmbushjes së premtimeve: Ajeti tregon se ai që nuk i përmbush premtimet e tij, humb besimin dhe mundësitë që i ishin dhënë. Kjo na nxit që të jemi të ndershëm dhe besnikë në fjalët tona.
3. Fuqia e nevojës për t'u kthyer te e vërteta: Kur njeriu ka nevojë për diçka, ai detyrohet të pranojë kushtet e drejta dhe të kthehet te e vërteta. Kjo tregon se vështirësitë shpesh i shtyjnë njerëzit drejt zgjidhjeve të mira dhe pendimit.
4. Menaxhimi i burimeve: Jusufi (alejhi selam) përdori mençurinë në administrimin e ushqimit dhe kushtëzoi dhënien e tij me diçka që i shërbente qëllimit të tij të drejtë, duke na mësuar se burimet duhet të shfrytëzohen me urtësi dhe largpamësi.