Surja Jusuf — Ajet 97

Kuptimi i fjalëve:

• اسْتَغْفِرْ لَنَا: Kërko falje për ne nga Allahu, pra lutju Zotit të na i falë.
• ذُنُوبَنَا: Mëkatet dhe gabimet tona.
• خَاطِئِينَ: Fajtorë, mëkatarë, ata që kanë bërë gabim me vetëdije.

Tefsiri i ajetit:

Kur bijtë e Jakubit (paqja qoftë mbi të) e kuptuan gabimin e tyre të madh ndaj vëllait të tyre Jusufit dhe vëllait të tij të vërtetë (Beniaminit), dhe pasi Jakubi i fali ata dhe i mori me vete në Egjipt, ata iu drejtuan atij me pendim dhe përulësi, duke thënë: "O baba ynë, lutju Allahut për ne që të na i falë mëkatet tona, sepse ne ishim fajtorë dhe mëkatarë në atë që bëmë kundër Jusufit dhe vëllait të tij." Ata e pranuan fajin e tyre hapur dhe kërkuan ndërmjetësimin e babait të tyre, i cili ishte profet, për t'u lutur Allahut që t'ua falë gabimet. Kjo tregon sinqeritetin e pendimit të tyre dhe njohjen e pozitës së lartë të babait të tyre te Allahu.

Përfitimet nga kjo ajet:

• Pendimi i sinqertë kërkon pranimin e gabimit dhe kërkimin e faljes, pa justifikime të rreme.
• Nderimi i prindërve dhe kërkimi i lutjes së tyre është prej shkaqeve të faljes së mëkateve, sidomos kur prindi është njeri i mirë e i devotshëm.
• Njeriu nuk duhet të dëshpërohet nga mëshira e Allahut, sado i madh të jetë gabimi, sepse dera e pendimit është e hapur.
• Përulësia dhe butësia në kërkimin e faljes janë shenja të pendimit të pranuar, ashtu siç u shprehën bijtë e Jakubit me fjalë të buta dhe zemër të thyer.