Сураи Йусуф — Оят 97

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَا أَبَانَا»: эй падари мо.

— «اسْتَغْفِرْ لَنَا»: аз Худо барои мо омурзиш бихоҳ.

— «ذُنُوبَنَا»: гуноҳҳои мо.

— «خَاطِئِين»: хатокорон, гунаҳкорон.

1. Тафсири оят:

Писарони Яъқуб (алайҳис-салом) пас аз он ки ҳақиқат ошкор шуд ва онҳо фаромӯш накарданд, ки чӣ гуна ба бародарашон Юсуф ва бародари дигарашон рафтор карда буданд, ба назди падари худ омаданд ва бо овози пушаймонӣ гуфтанд: «Эй падари мо! Аз Худованд барои мо омурзиш бихоҳ, ки мо дар он чӣ нисбати Юсуф ва бародараш содир кардем, воқеан гунаҳкор ва хатокор будем». Онҳо эътироф карданд, ки гуноҳи бузург кардаанд ва аз падари худ хостанд, ки барояшон дуо кунад, то Худо онҳоро бубахшад. Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд хатои худро эътироф кунад ва барои омурзиш ба Худо ва бандагони солеҳ рӯй оварад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Инсон ҳар қадар хато карда бошад ҳам, бояд тавба кунад ва ба Худо рӯй оварад, зеро дар тавба ҳамеша умед ҳаст.

— Эътирофи гуноҳ ва пушаймонӣ аз хато аввалин қадами бахшиш аст.

— Дуои шахсони солеҳ ва падару модар барои фарзандон воситаи расидан ба мағфират аст.

— Худованд бандагони тавбакунандаро дӯст медорад ва онҳоро мебахшад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша бо умед ба раҳмати Худо ба сӯи Ӯ баргардем ва аз гуноҳҳои гузашта пушаймон шавем.