سوره یوسف — آیه 97

معانی کلمات:

• اسْتَغْفِرْ: از خداوند طلب آمرزش و بخشش کن.
• ذُنُوبَنَا: گناهان ما.
• خَاطِئِینَ: خطاکاران و گناهکاران (کسانی که عمداً یا از روی اشتباه مرتکب خطا شده‌اند).

تفسیر آیه:

پسران یعقوب پس از آنکه پرده از حقیقت برداشته شد و پدرشان آنان را بخشید، اما آنان هنوز از کرده‌ی خود شرمنده بودند، به نزد پدر آمدند و با حالتی پشیمان و فروتنانه عرضه داشتند: «ای پدر ما! از خداوند برای ما طلب آمرزش کن و از او بخواه که گناهان ما را ببخشاید و بر ما ببخشاید؛ زیرا ما در آنچه نسبت به یوسف و برادرش انجام دادیم، واقعاً خطاکار و گناهکار بودیم و به خود و شما ستم روا داشتیم.» آنان با این سخن، هم به خطای بزرگ خود اعتراف کردند و هم از پدر خواستند که برای آنان دعای مغفرت کند، زیرا می‌دانستند که دعای پدری چون یعقوب که پیامبر خدا بود، در پیشگاه الهی پذیرفته‌تر است و می‌تواند وسیله‌ی آمرزش آنان باشد.

فواید و پیام‌های آیه:

• اعتراف به گناه و پشیمانی از آن، نخستین گام در مسیر توبه و بازگشت به سوی خداوند است؛ همان‌گونه که پسران یعقوب با صراحت به خطای خود اعتراف کردند.
• درخواست دعا و طلب آمرزش از نیکان و صالحان، به‌ویژه والدین، از آداب پسندیده و مؤثر در نزدیکی به رحمت الهی است.
• این آیه نشان می‌دهد که حتی کسانی که مرتکب گناهان بزرگ شده‌اند، اگر صادقانه توبه کنند و از درگاه خداوند طلب بخشش نمایند، امید آمرزش و رحمت الهی برای آنان وجود دارد.
• محبت و گذشت پدرانه در برابر خطای فرزندان، و دعای خیر برای آنان، الگویی زیبا از عطوفت و مهربانی در روابط خانوادگی است که اسلام بر آن تأکید دارد.