ሱረቱ አር-ራዕድ — አንቀጽ 27

የቃላት ፍች፡-

• لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ — «ለምን በእርሱ ላይ ተአምር አልተወረደም» ማለት ነው።
• يُضِلُّ — ያሳስታል / ከቅን መንገድ ያዘነብላል።
• يَهْدِي — ይመራል / ትክክለኛውን መንገድ ያሳያል።
• أَنَابَ — ወደ አላህ ተመለሰ / ከኃጢአት ተጸጸቶ ወደ አላህ ተጠጋ።

የአንቀጹ ትርጉም እና ማብራሪያ፡-

እነዚያ የካዱት ሰዎች (ከቁረይሾች) እንዲህ ይላሉ፡- «ሙሐመድ ከጌታው ዘንድ የሚታይ ተአምር (እንደ ሙሳ በትር፣ ወይም እንደ ኢሳ ሕመምተኛን ማዳን ያሉ) ለምን አልተወረደለትም?» ይህን የሚሉት እውነትን ለመቀበል ሳይሆን ግትርነትና ክህደትን ለማጠናከር ነው።

አንተ ሙሐመድ ሆይ! በላቸው፡- «አላህ የሻውን ሰው ያሳስታል፤ ተአምራት ቢወርድም እንኳ ግትሮችን አይጠቅማቸውም። አላህ ግን ወደ እርሱ የተመለሰውን፣ ከክህደትና ከኃጢአት የተጸጸተውን ሰው ወደ ትክክለኛው መንገድ ይመራዋል።»

የዚህ አንቀጽ ዋና ትምህርት፡- ተአምራትን ማየት ብቻ ለእምነት በቂ አይደለም፤ ልብ ቅን ከሆነና እውነትን ለመቀበል ፈቃደኛ ከሆነ አላህ ይመራዋል። ልቡ የደነደነ ሰው ግን ምንም ዓይነት ተአምር ቢያይ አያምንም፤ ልክ እንደ ፈርዖንና እንደ ሌሎች የቀድሞ ክሃደኞች ሁሉ።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. እውነተኛ እምነት በልብ ቅንነትና በአላህ ፍላጎት ላይ የተመሰረተ ነው፤ በተአምራት ብቻ አይወሰንም።
2. አላህ ለሁሉም ሰው የማመዛዘን ችሎታን ሰጥቷል፤ ማንም ወደ እርሱ ቢመለስ ይቀበለዋል እንጂ አያጣውም።
3. ተጸጸት (ንስሓ) ለአላህ መመለስ ትልቅ በር ነው፤ አላህ የሚመራውን ሰው ከጨለማ ወደ ብርሃን ያወጣዋል።
4. ተአምራትን በግትርነት መጠየቅ የክህደት ምልክት ነው፤ አመኔታ የሚገኘው በማስረጃና በአስተዋይነት ነው እንጂ በተአምር ብቻ አይደለም።
5. ይህ አንቀጽ ለሁሉም ሰው ተስፋን ይሰጣል፤ ምንም ያህል ኃጢአት ቢሠራም ወደ አላህ ቢመለስ አላህ ይመራዋልና የአላህ እዝነት ሰፊ ነው።