Сураи Аль-Хиджр — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷаҳаннам»: номи оташи сахти охират, ки Худованд барои гунаҳкорон омода кардааст.

— «Мавъид»: ваъдагоҳ, ҷои ваъдашуда, яъне ҷое ки вуруд ба он ба бандагон ваъда дода шудааст.

— «Аҷмаъин»: ҳамагӣ, ҷамъан, бе истисно.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки оташи сахти Ҷаҳаннам ҳатман ҷои ваъдашудаи Иблис ва ҳамаи пайравони ӯст — ҳар касе ки роҳи гумроҳиро пеш гирифта, аз даъвати ӯ пайравӣ кардааст. Ин ваъдагоҳ барои ҳамаи онҳо якҷоя муқаррар шудааст ва ҳеҷ яке аз онҳо аз он ҷо гурехта наметавонад. Ҷаҳаннам ҷои ниҳоии гумроҳон аст ва ҳар касе ки дар дунё аз роҳи рост дур шуда, ба даъвати Иблис гӯш додааст, дар охират ба ҳамин ҷой ворид мешавад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки пайравӣ аз шайтон ва роҳи гумроҳӣ оқибати бад дорад ва ҳеҷ кас набояд худро аз ин ваъдаи Худо дар амон ҳисоб кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки роҳи гумроҳӣ ва пайравӣ аз шайтон ба Ҷаҳаннам мерасонад, пас бояд аз он дурӣ ҷӯем.

— Худованд одил аст: ҳар кас ба амали худ ҷазо мегирад ва ваъдаи Ӯ ҳатман иҷро мешавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва худро барои охират омода созем.

— Дарёфтан мумкин аст, ки ҳамаи гумроҳон — сарвари онҳо Иблис ва пайравонаш — дар як ҷо ҷамъ мешаванд, ва ин нишонаи адлу ҳикмати Худост.

— Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба роҳи рост тарғиб мекунад, зеро то дами марг имкони ислоҳ вуҷуд дорад.

— Ва ин ҳама боиси он мегардад, ки инсон ба неъматҳои Ислом ва Қуръон қадр гузорад, зеро онҳо роҳи наҷот аз ин ваъдагоҳи сахт мебошанд.