Сураи Аль-Хиджр — Оят 60

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «إِلَّا»: ба ҷуз, ғайр аз.
• «قَدَّرْنَا»: ҳукм кардем, муқаррар намудем.
• «الْغَابِرِينَ»: боқимондагон, онҳое ки дар азоб мемонанд ва ҳалок мешаванд.

1. Тафсири оят:

Фариштагон гуфтанд, ки мо барои ҳалоки қавми Лут фиристода шудаем, зеро онҳо мардуми гумроҳ ва ситамгар буданд. Аммо Лут ва аҳли хонаи ӯ, ки ба ӯ имон оварда буданд, наҷот хоҳанд ёфт ва ҳалок нахоҳанд шуд. Танҳо зани Лут аз ин наҷот истисно аст, зеро вай ба қавми кофир тобеъ буд ва ба шавҳараш имон наовард. Мо ҳукм кардем, ки вай низ дар қатори ҳалокшавандагон бошад ва бо қавми худ дар азоб бимонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки наҷот ва ҳидоят ба имон ва амали нек вобаста аст, на ба хешу табор ва наздикӣ ба шахсони солеҳ.
• Пайвандии хонаводагӣ танҳо ба худӣ нафъ намерасонад, агар имон ва тақво набошад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки одами бад ва кофир метавонад дар байни аҳли некӯ бошад ҳам, аммо аз азоб наҷот намеёбад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба роҳи рост ва имон устувор бошем ва аз пайравии роҳи гумроҳон дурӣ ҷӯем.
• Инчунин ин оят раҳмати Худоро ба бандагони мӯъмин нишон медиҳад, ки Ӯ аҳли имонро наҷот медиҳад ва ситамгаронро ҳалок месозад.