Сураи Аль-Хиджр — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «Қазо» дар ин ҷо ба маънои хабар додан ва муқаррар кардан аст, на ба маънои қазои қадарии маҷбурӣ.

— «Добир» ба маънои охирин, қисми охири қавм, яъне решакан кардан ва нест кардани ҳамаи онҳост.

— «Мусбиҳин» аз решаи «субҳ» буда, ба маънои вақти субҳ, яъне шабро субҳ карда, вориди вақти субҳ шудан аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ба Лут (алайҳис-салом) он фармон ва қарори худро тавассути ваҳй расонд ва ба ӯ огоҳӣ дод, ки қавми гуноҳкораш то охирин фард нест хоҳанд шуд ва решаи онҳо бурида мешавад. Ин ҳалокат ва нестӣ дар вақти субҳ ба вуқӯъ мепайвандад, яъне ҳангоме ки онҳо вориди вақти субҳ мешаванд, азоб бар онҳо фуруд меояд ва ҳамагӣ нобуд мегарданд. Ин хабар барои Лут (алайҳис-салом) тасаллӣ ва итминон буд, ки роҳи наҷот барои ӯ ва аҳли хонаводааш фароҳам аст ва қавми золим ба сазои амалҳои бади худ мерасанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд паёмбаронашро танҳо намегузорад ва пеш аз фурӯд омадани азоб онҳоро огоҳ мекунад, то дили онҳо ором бошад.

— Азоб ва ҳалокати қавми золим дар вақти муайян ва бо ҳикмати Худо ба вуқӯъ мепайвандад; ин нишон медиҳад, ки ҳеҷ зулме бе ҷазо намемонад.

— Дар ин оят тасаллӣ барои ҳамаи муъминон аст, ки агар дар миёни мардуми бадқаҳр зиндагӣ кунанд, Худо роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист; вақте ин гуна воқеаҳои таърихиро баён мекунад, мақсад панд гирифтан ва аз роҳи бад дур шудан аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаи Худо бовар кунем ва сабре пеш гирем, зеро фарҷ ва наҷот ҳатман меояд.