Сураи Аль-Хиджр — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

— «المَدِينَةِ»: шаҳри Садум, ки мардуми он гуноҳкор ва бадкор буданд.

— «يَسْتَبْشِرُونَ»: шодмонӣ мекунанд, хурсандӣ менамоянд, яъне бо чеҳраи кушода ва шодмон ба сӯи он чизе мешитобанд, ки интизорашро доранд.

1. Тафсири оят:

Вақте меҳмонони фариштагӣ ба хонаи Лут (алайҳис-салом) омаданд, хабари онҳо ба мардуми шаҳри Садум расид. Онҳо бо шодмонӣ ва хурсандӣ ба сӯи хонаи Лут шитофтанд. Сабаби шодмонии онҳо некӣ ва хайр набуд, балки онҳо тамаъ доштанд, ки ба меҳмонон зулм кунанд ва гуноҳи зишти худро содир намоянд. Онҳо намедонистанд, ки ин меҳмонон фариштагони Худованд ҳастанд ва ҳеҷ гоҳ ба онҳо дастрасӣ пайдо карда наметавонанд. Ин оят нишон медиҳад, ки мардуми Садум то чӣ андоза дар гуноҳ ва беҳаёӣ ғарқ шуда буданд, ки ҳатто ба ҷои шарм ва ҳаё, бо шодмонӣ ба сӯи бадӣ мешитофтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки гуноҳ метавонад инсонро то ба дараҷае паст кунад, ки аз бадӣ шод шавад ва аз некӣ безор гардад.

— Худованд ҳатто дар миёни қавми гуноҳкор низ паёмбари худро ҳифз мекунад ва ба фариштагон фармон медиҳад, ки ӯро наҷот диҳанд.

— Ин қисса моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша бо некӣ ва покӣ зиндагӣ кунем ва аз рафтори қавми Лут дурӣ ҷӯем.

— Қуръон бо чунин қиссаҳо роҳи рост ва роҳи гумроҳиро равшан нишон медиҳад, то мо оқибати бадкоронро бидонем ва аз он ибрат гирем.

— Ин оят бори дигар собит мекунад, ки Қуръони Карим китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки аз он панд мегиранд ва ба он имон меоранд.