سوره حجر — آيت 67

لفظن جي معنيٰ:

• وَ جَاءَ: ۽ آيا.
• أَهْلُ الْمَدِينَةِ: شهر جا رهواسي (يعني سدوم شهر جا ماڻهو).
• يَسْتَبْشِرُونَ: خوشيون ڪندي، يعني اهي ان ڳالهه تي خوش هئا ۽ هڪٻئي کي خوشخبري ڏئي رهيا هئا.

تفسير:

حضرت لوط عليه السلام وٽ ملائڪ مهمان ٿي آيا هئا، جن کي الله تعاليٰ خوبصورت نوجوانن جي شڪل ۾ موڪليو هو. جڏهن سدوم شهر جي بدڪار قوم کي خبر پئي ته حضرت لوط عليه السلام وٽ سهڻا مهمان آيا آهن، ته اهي ڊوڙندا ۽ خوشيون ڪندا حضرت لوط عليه السلام ڏانهن آيا. سندن اچڻ جو مقصد اهو هو ته اهي انهن مهمانن سان بدڪاريءَ جو ڪم ڪن، جيڪو سندن قوم جو پراڻو ۽ مشهور گناهه هو. اهي ان ڳالهه تي خوش هئا ته اڄ کين اهڙا مهمان مليا آهن، جن تي اهي پنهنجي نفس جي خواهش پوري ڪري سگهندا. حضرت لوط عليه السلام کين منع ڪيو ۽ سمجهائڻ جي ڪوشش ڪئي، پر اهي پنهنجي بدڪاريءَ واري ارادي تي اڙيا رهيا.

فائدا ۽ سبق:

1. بدڪاريءَ جي بڇڙائي: هي آيت ٻڌائي ٿي ته بدڪاري ۽ بيحيائي ڪيتري نه بڇڙي ۽ نفرت واري ڳالهه آهي، جو ان قوم جي ماڻهن کي مهمانن سان به اهڙو ڪم ڪرڻ جي خواهش ٿي ۽ اهي ان تي خوش ٿي رهيا هئا.
2. گناهه تي خوش ٿيڻ به گناهه آهي: اهي ماڻهو صرف گناهه ڪرڻ نٿي چاهيو، پر ان گناهه تي خوشيون به ڪري رهيا هئا ۽ هڪٻئي کي خوشخبري ڏئي رهيا هئا. ان مان معلوم ٿيو ته گناهه ڪرڻ کان علاوه گناهه تي خوش ٿيڻ ۽ ان کي وڌائڻ پڻ وڏو گناهه آهي.
3. نفس جي خواهش جو انجام: جيڪي ماڻهو پنهنجي نفس جي خواهشن جي پويان لڳي وڃن ٿا، اهي آخرڪار اهڙن ڪمن تي پهچي وڃن ٿا، جن جو انجام تباهي ۽ عذاب هوندو آهي. ان ڪري مسلمان کي گهرجي ته هو پنهنجي نفس کي قابو ۾ رکي ۽ الله جي حدن ۾ رهي.
4. اسلام جي حياءَ واري تعليم: اسلام اسان کي حياءَ، پاڪيزگي ۽ شرم واري زندگي گذارڻ جي تعليم ڏئي ٿو. اهڙا ڪم ڪرڻ کان پرهيز ڪرڻ جي تاڪيد ڪري ٿو، جيڪي انسان جي عزت ۽ شرم کي ختم ڪن.
5. قرآن جي نصيحت: قرآن مجيد اهڙن واقعن کي بيان ڪري اسان کي عبرت ۽ نصيحت ڏئي ٿو، ته جيئن اسان انهن بڇڙن ڪمن کان بچي سگهون ۽ الله جي رحمت ۽ جنت جو مستحق بڻجي سگهون.