Sure Hicr — Ayet 67

Kelime Anlamları:

• Ehlü'l-medîne: Şehir halkı, burada Lut kavmi kastedilmektedir.
• Yestebşirûn: Sevinçle müjdeleşiyorlar, birbirlerine müjde vererek ferahlıyorlar.

Tefsir:

Bu âyet, Hz. Lut'un (aleyhisselâm) kavminin azgınlığını ve ahlâkî çöküntüsünü gözler önüne seren en çarpıcı sahnelerden birini anlatır. Lut kavmi, kendilerine misafir olarak gelen melekleri (insan suretinde) öğrenince, büyük bir sevinç ve coşkuyla şehir halkı birbirlerine müjde vererek Hz. Lut'un evine koşarlar. Onların bu sevinci, normal insanların bir misafiri karşılama sevinci değildir; aksine, sapkın arzularını tatmin etme hırsıyla yanıp tutuşan bir topluluğun iştah kabartan bir beklentiyle dolu sevincidir.

Bu durum, insanlık tarihinin en trajik ahlâkî çöküntülerinden birini temsil eder. Bir toplum düşünün ki, gelen misafirleri ağırlamak, ikramda bulunmak yerine, onlara kötülük yapmayı bir "müjde" olarak karşılıyor. Bu, fıtratın ne kadar tersyüz olduğunu, kalplerin ne derece katılaştığını ve vicdanların nasıl köreldiğini gösterir.

Sevgili kardeşlerim, bu kıssa bizlere önemli bir ders verir: Ahlâkî değerlerin tersyüz olduğu, kötülüğün iyilik gibi karşılandığı, günahın bir "müjde" gibi kutlandığı toplumlar, Allah'ın azabına en yakın toplumlardır. Nitekim bu sevinçleri, kısa süre sonra gelen helak ile son bulmuştur.

Buradan hissemize düşen şudur: Bizler, iyiliği yaygınlaştıran, kötülüğü çirkin gösteren, günahı normalleştirmeyen bir ahlâk anlayışına sahip olmalıyız. Bir Müslüman olarak, toplumda iyilik yayıldığında sevinmeli, kötülük yayıldığında üzülmeliyiz. Zira Allah Teâlâ, fıtratı bozulmuş, hayâ duygusunu yitirmiş ve günahı bir "müjde" gibi karşılayan toplumları asla affetmemiştir.

Rabbimiz bizleri, hayâ ve iffet sahibi, iyiliği seven, kötülükten tiksinen kullarından eylesin. Âmin.