Surat Al-Hijr — Ayat 91

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• عِضِينَ (idhin): asalé saka tembung "عَضْو" kang tegesé potongan utawa perangan. Ing kéné tegesé wong-wong mau padha misah-misah lan mecah-pecah Al-Qur'an dadi pirang-pirang perangan miturut hawa nepsu.
• جَعَلُوا (ja'alu): padha gawé utawa padha ndadèkaké.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nerangaké bab wong-wong kang padha mecah-pecah lan misah-misah Al-Qur'an dadi pirang-pirang perangan. Padha ngomong yèn Al-Qur'an iku ana bagéan kang diarani sihir, ana bagéan kang diarani ramalan (kahânah), ana bagéan kang diarani syair, lan liya-liyané. Kabeh iku ditindakaké miturut hawa nepsu lan karepé dhéwé-dhéwé, ora liya mung supaya bisa ngalang-alangi manungsa saka pituduh kang bener. Dadi, wong-wong iki ora nganggep Al-Qur'an minangka kitab suci kang siji lan wutuh saka Allah, nanging malah dipecah-pecah lan dianggep mung kaya dongèng utawa karya manungsa waé. Iki minangka tumindak kang ala banget, amarga Al-Qur'an iku kalam Allah kang kudu diimani sakabèhé, ora kena dipilah-pilah miturut kepentingané dhéwé.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku kudu diimani lan dihormati sakabèhé, ora kena dipecah-pecah utawa dianggep mung sapérangan waé kang bener.
• Wong kang mecah-pecah Al-Qur'an miturut hawa nepsu iku kalebu tumindak kang ala lan bisa ngalang-alangi wong liya saka pituduh.
• Kita kudu ngati-ati marang omongan-omongan kang ngremehake Al-Qur'an, lan tetep teguh ngimani yèn Al-Qur'an iku kalam Allah kang sampurna.
• Al-Qur'an iku sumber pituduh kanggo kabèh manungsa, mula kudu diwaca, dimangerteni, lan ditindakaké kanthi sakabèhé, supaya urip kita dadi tenteram lan tinarbuka ati kanggo nampa kabeneran.