Сураи Аль-Хиджр — Оят 91

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷаъалӯ»: гардониданд, қарор доданд.

— «Қуръон»: Китоби Худованд, ки бар Паёмбар (с) нозил шудааст.

— «Изӣн»: порчаҳо, қисмҳо, бахшҳо; яъне онро ба ҳиссаҳо тақсим карданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе сухан мегӯяд, ки Қуръони Каримро ба қисмҳо ва порчаҳо тақсим карданд. Онҳо Қуръонро як китоби ягона ва роҳнамои ҳақ надиданд, балки барои он сифатҳои гуногуни нораво нисбат доданд: баъзе гуфтанд, ки ин сеҳр аст, дигарон гуфтанд, ки ин коҳинӣ (пешгӯӣ) аст, ва баъзеҳо гуфтанд, ки ин шеър аст. Ҳар кадоме аз рӯи ҳавои нафси худ ба он баҳо медоданд ва мехостанд мардумро аз роҳи ҳидоят боздоранд. Онҳо ҳақиқатан Қуръонро пора-пора карданд ва ҳар бахши онро ба гунае тафсир карданд, ки бо дигараш мухолиф бошад, то ки мардумро гумроҳ кунанд. Ин амал нишонаи саркашӣ ва душмании онҳо бо ҳақ буд.

1. Фоидаҳо:

— Қуръони Карим як китоби ягона ва ҳамоҳанг аст; онро набояд ба қисмҳо тақсим кард ё баъзеро қабул ва баъзеро рад кард.

— Ҳақиқати Қуръон равшан аст ва онҳое, ки ба он сифатҳои нораво медиҳанд, танҳо аз рӯи ҳасад ва саркашӣ чунин мекунанд.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром ва итоат қабул кунем ва аз тафсирҳои нодуруст ва тақсим кардани он бипарҳезем.

— Қуръон роҳнамои ҳақ барои тамоми инсонҳост; пайравӣ аз он сабаби саодати дунё ва охират мегардад.

— Худованд дар ин оят нишон медиҳад, ки душманони ҳақ ҳамеша кӯшиш мекунанд Қуръонро ба шаклҳои гуногун нишон диҳанд, то мардумро аз он дур кунанд, вале Қуръон бо нури худ ҳамеша боқӣ ва ғолиб аст.