Сураи Аль-Исра — Оят 50

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «Қул»: бигӯ (эй Паёмбар).

— «Кӯнӯ»: бишавед, гардед.

— «Ҳиҷоратан»: сангҳо.

— «Ав»: ё.

— «Ҳадидан»: оҳан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба инкорандагони Қиёмат бигӯ: агар шумо тавонед, бишавед сангҳо ё оҳан — яъне ба сахтӣ ва қуввате, ки ҳеҷ чиз аз он сахттар нест, табдил ёбед. Ин сухан барои он аст, ки ба онҳо нишон диҳад, ки ҳатто агар онҳо ба ин моддаҳои сахту пойдор мубаддал шаванд ҳам, Худо тавонад онҳоро дубора зинда гардонад ва аз нав биёфаринад. Ҳеҷ чиз дар осмонҳо ва замин Худоро оҷиз карда наметавонад. Ҳамон Зоте, ки бори аввал онҳоро аз нестӣ офарид, ба осонӣ метавонад онҳоро пас аз марг ва пӯсидан дубора эҳё кунад. Ин оят ҷавобест ба онҳое, ки мегуфтанд: чӣ гуна устухонҳои пӯсида ва хокшуда дубора зинда мешаванд? Худо мефармояд: бигӯ бишавед санг ё оҳан — яъне агар шумо аз ин ҳам сахттар шавед, боз ҳам Худо шуморо зинда мекунад ва ин барои Ӯ осон аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят қудрати бепоёни Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз карда наметавонад.

— Ба инсон мефаҳмонад, ки Қиёмат ва ҳисобу китоб ҳақ аст ва бояд барои он омода бошад.

— Дар дили муъмин боварӣ ба эҳёи пас аз маргро мустаҳкам мекунад ва ӯро ба амалҳои некӯ тарғиб менамояд.

— Инсонро водор мекунад, ки ба бузургии Худо андеша кунад ва аз инкору шак дурӣ ҷӯяд.

— Ба мо меомӯзад, ки ба саволҳои шубҳаангез бо далелҳои равшан ва мантиқи қавӣ ҷавоб диҳем, чунон ки Худо ба инкорандагони Қиёмат бо мисоли санг ва оҳан ҷавоб дод.