Сураи Марьям — Оят 93

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «آتِي»: оянда, ҳозиршаванда.

— «عَبْدًا»: банда, фармонбардор.

— «الرَّحْمَٰنِ»: Худованди бахшоянда, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи мавҷудоти осмонҳо ва замин — фариштагон, одамон ва ҷинҳо — рӯзи қиёмат назди Худованди бахшоянда ҳозир мешаванд, дар ҳоле ки бандаи фармонбардор ва фурӯтан ҳастанд. Ҳеҷ кас аз онҳо аз ин ҳозиршавӣ ва бандагии Худо берун нест. Ҳама дар баробари бузургии Парвардигор хор ва фурӯтан мебошанд ва ба бандагии Ӯ иқрор мешаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи махлуқот, новобаста аз мақому мартабаашон, бандаи Худованд ҳастанд ва дар рӯзи қиёмат ба ҳисобу китоб ҳозир мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба фурӯтанӣ ва тавозуъ дар баробари Худованд тарғиб мекунад.

— Ёдовар мешавад, ки ҳеҷ кас аз ҳисоби рӯзи қиёмат гурехта наметавонад ва ҳама ба Парвардигор бармегарданд.

— Дар дили инсон эҳсоси масъулият ва омодагӣ барои рӯзи қиёматро бедор мекунад.

— Муҳаббат ва таваккул ба Худованди бахшояндаро зиёд месозад, зеро Ӯ ҳамаро дар дасти худ дорад ва бандагонашро танҳо намегузорад.

— Инсонро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, чунки дарк мекунад, ки бандагии Худо шараф аст, на хорӣ.