سوره بقره — آیه 29

معانی کلمات:

• استوی: قصد کرد، روی آورد.
• فَسَوّاهُنَّ: آنها را منظم و استوار ساخت، بدون کاستی و شکاف.

تفسیر آیه:

خداوندِ یگانه، آن ذاتی است که تمام آنچه در زمین است — از نعمتها، منابع، درختان، رودها و موجودات گوناگون — را برای شما آفرید تا از آنها بهرهمند شوید و در مسیر زندگی از آنها استفاده کنید. سپس اراده و قصد او به آفرینش آسمانها تعلق گرفت و آنها را به صورت هفت آسمانِ منظم و استوار خلق کرد؛ آسمانهایی که هیچ شکاف و ناهماهنگی در آنها نیست. و دانش او به همه چیز احاطه کامل دارد؛ هیچ چیزی از علم او پنهان نیست، چه در زمین و چه در آسمانها.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشاندهنده لطف و مهربانی بیپایان خداوند نسبت به بندگان است؛ زیرا همه نعمتهای زمینی را برای آسایش و پیشرفت انسان آفریده است.
• نظم و استواری آفرینش آسمانها و زمین، نشانهای از قدرت و حکمت بیپایان خداوند است که انسان را به تفکر و شکرگزاری دعوت میکند.
• علم فراگیر خداوند به همه موجودات، آرامشبخش دلهای مؤمنان است؛ چرا که میدانند هیچ کاری از دید او پنهان نیست و او بر همه چیز آگاه و مدبّر است.
• این آیه انسان را به تأمل در آفرینش دعوت میکند تا از طریق شناخت نعمتها و نظم جهان، به خالق مهربان نزدیکتر شود و ایمانش استوارتر گردد.