سوره انبیا — آیه 42

معانی کلمات:

• یَکلَؤُکُم: نگهبانی و حفاظت کند شما را.
• مِنَ الرَّحْمَنِ: از عذاب و بلا و آنچه خداوندِ رحمان اراده کرده است.
• ذِکرِ رَبِّهِم: قرآن و مواعظ و پندهای پروردگارشان.
• مُعرِضُونَ: رویگردانان و غافلان.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! به این کافران که با تمسخر، عذاب را به شتاب میخواهند، بگو: چه کسی میتواند شما را در شب و روز، در خواب و بیداری، از عذاب خداوندِ رحمان حفظ و نگهداری کند؟ هیچکس! اگر او اراده کند که بلایی بر شما نازل کند، هیچ حافظ و نگهبانی نمیتواند شما را از آن بازدارد. اما اینان نه تنها به این حقیقت نمیاندیشند، بلکه از قرآن و پندهای پروردگارشان رویگردانند و به آن توجه نمیکنند و از سر نادانی و سبکسری، از تدبّر در آیات و نشانههای الهی غافلند.

فواید و پیامهای آیه:

• هیچ قدرتی در جهان هستی، در هیچ لحظهای از شب و روز، نمیتواند انسان را از قهر و عذاب الهی محافظت کند؛ پس تنها پناهگاه و حافظ حقیقی، خودِ خداوند است.
• رویگردانی از یاد خدا و قرآن، انسان را در برابر عذاب الهی بیدفاع و آسیبپذیر میکند؛ چرا که غفلت از یاد خدا، انسان را به ورطه هلاکت میاندازد.
• این آیه دعوتی است به توکل بر خدا و انس با قرآن، تا در سایه این یاد و ذکر، از هر گزندی در امان بمانیم و آرامش حقیقی را در زندگی خود تجربه کنیم.