Surah Al-Anbiya — Aya 76

Ma’anonin Kalmomi:

• Nuhan: Annabi Nuhu (A.S.), wanda aka aika zuwa ga mutanensa.
• Nada: Ya yi kira da addu’a ga Ubangijinsa.
• Min qablu: Daga baya, wato kafin Ibrahim da Lut.
• Al-karbil-‘azim: Bakin ciki mai girma, wato tsananin wahala da damuwa.

Tafsiri:

Ka tuna, ya Manzo, da labarin Annabi Nuhu a lokacin da ya kira Ubangijinsa da addu’a daga baya, wato kafin zamanin Annabi Ibrahim da Annabi Lut. Ya yi kukan neman taimako a kan mutanensa da suka ƙi yarda da shi, kuma suka ci gaba da yin shirka da zalunci. Sai Muka karɓa masa addu’arsa, Muka amsa masa, kuma Muka tsirar da shi da mutanen gidansa waɗanda suka yi imani da shi daga bakin ciki mai girma, wato bala’in ambaliyar ruwa da kuma tsananin damuwa da ya sha a wajen mutanensa. Saboda haka, Muka cece shi daga nutsuwa da halaka, kuma Muka tsirar da waɗanda suka bi shi daga muminai.

Fa’idodi:

1. Ƙarfafa zuciya ga masu imani cewa Allah yana jin addu’ar bayinsa, kuma yana amsa musu a lokacin da suka yi kira gare shi da gaskiya da ƙwarin zuciya.
2. Nuna cewa wahala da damuwa ba su dawwama ga mumini, domin Allah yana iya canza yanayi da ceto bayinsa daga mafi tsananin bala’i.
3. Ƙarfafa haƙuri da juriya a kan cutar da mutane ke yi, kamar yadda Annabi Nuhu ya yi haƙuri tsawon shekaru masu yawa, sannan Allah ya ba shi nasara a ƙarshe.
4. Nuna cewa ceton Allah ba ya iyakance ga mutum ɗaya ba, amma yana haɗa da iyali da waɗanda suka bi shi cikin imani, wanda ke nuna darajar iyali da al’umma a cikin addinin Musulunci.
5. Ƙarfafa bege da kyautata zato ga Allah, domin babu wani abu da ya fi ƙarfin Allah, kuma shi ne Mai iya ceto daga kowane irin wahala.