ซูเราะฮฺ อัล-มุอ์มินูน — อายะฮฺ 112

คำอธิบายคำศัพท์:

• لَبِثْتُمْ หมายถึง พำนักอยู่หรืออยู่อาศัยเป็นเวลานาน
• فِي الْأَرْضِ หมายถึง ในโลกนี้ (โลกดุนยา)
• عَدَدَ سِنِينَ หมายถึง จำนวนปีที่ได้นับไว้

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ตะอาลาตรัสถามชาวนรกที่ตกอยู่ในสภาพทุกข์ทรมานว่า “พวกเจ้าพำนักอยู่ในโลกนี้เป็นเวลากี่ปี?” เป็นการถามเพื่อตำหนิและสำทับให้พวกเขารู้สึกเสียใจที่ได้ใช้ชีวิตในโลกดุนยาอย่างสูญเปล่า โดยไม่ได้เตรียมตัวสำหรับวันอาคิเราะฮ์ แม้ว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ยาวนานเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานอันยาวนานในนรกแล้ว ชีวิตในโลกดุนยากลับสั้นยิ่งนัก และพวกเขาก็ไม่ได้ใช้เวลานั้นในการเชื่อฟังอัลลอฮ์และทำความดีแต่อย่างใด

บทเรียนที่ได้รับจากอายะฮ์:

1. ชีวิตในโลกนี้เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อเทียบกับโลกหน้า ดังนั้นเราจึงไม่ควรหลงระเริงอยู่กับความสุขทางโลกจนลืมจุดหมายปลายทางที่แท้จริง
2. การตระหนักถึงความสั้นของชีวิตจะทำให้เรารีบเร่งทำความดีและใช้ทุกช่วงเวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการแสวงหาความโปรดปรานจากอัลลอฮ์
3. การถูกสอบสวนในวันกิยามะฮ์เกี่ยวกับเวลาที่ใช้ในโลกนี้ เป็นการเตือนให้เรารู้ว่าเวลาทุกนาทีที่เรามีนั้นมีค่า และเราจะต้องรับผิดชอบต่อการใช้เวลานั้น
4. อิสลามสอนให้เรามีชีวิตอยู่อย่างมีเป้าหมาย ไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ และหมั่นตรวจสอบตนเองอยู่เสมอว่าเรากำลังใช้ชีวิตเพื่ออะไร
5. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อบ่าวของพระองค์นั้นยิ่งใหญ่ เพราะพระองค์ทรงเตือนเราผ่านอัลกุรอานก่อนที่วันนั้นจะมาถึง เพื่อให้เรามีโอกาสแก้ไขตัวและกลับสู่หนทางที่ถูกต้อง