Surat Asy-Syu'ara — Ayat 116

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• تَنْتَهِ (tantahi): tegesé "sira mandheg" utawa "sira nglirwakake" — yaiku mandheg saka dakwah lan pangajak marang kaum.
• الْمَرْجُومِينَ (al-marjūmīn): tegesé "wong-wong kang dibenturi watu" utawa "wong-wong kang dipatèni kanthi dibalangi watu" — iki minangka paukuman kang abot lan nistha.

2) Katrangané ayat:

Para kaumé Nabi Nuh padha mangsuli kanthi cara kang kasar lan medèn-medèni. Sadurungé padha rembugan lan mbantah, saiki padha ngancem. Padha ngomong: "Dhuh Nuh, yèn sira ora gelem mandheg saka pangajakmu lan ora nglirwakake apa kang kok omongake, mesthi sira bakal kalebu wong kang dibenturi watu nganti mati." Ancaman iki nuduhaké yèn atiné para kaumé wis kebak gething lan ora gelem nampa bebener. Padha ora mung nolak dakwahé Nabi Nuh, nanging uga arep nyilakani dhèwèké kanthi cara kang nglarani lan nistha. Iki minangka tandha yèn manungsa kang wis kebacut mbangkang marang bebener, asring pindhah saka debat menyang panganiaya.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn dakwah marang bebener mesthi ana ujiané. Para nabi lan wong kang ngajak marang kabecikan kudu sabar lan tabah nalika diadhepi ancaman.
• Kita dielingake supaya ora dadi wong kang gampang ngancem lan nyilakani wong liya mung amarga béda panemu. Iki dudu akhlaké wong mukmin.
• Nabi Nuh dadi tuladha kanggo kita kabèh: sanajan diancem arep dipatèni, dhèwèké ora mundur saka dakwah. Iki nuduhaké kasantunan lan keteguhan ati.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn wong kang mbangkang marang bebener iku bisa dadi saya wani lan saya kasar. Mula, kita kudu tansah nyedhaki Allah supaya diparingi kekuwatan lan sabar.
• Kanggo wong kang maca Al-Qur'an, ayat iki nuwuhaké rasa tresna marang Islam lan para nabiné, amarga padha berjuang tenanan kanggo nuntun manungsa marang dalan kang bener, sanajan kudu ngadhepi pacoban kang abot.