Сураи Аш-Шуара — Оят 116

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لَئِن لَّمْ تَنتَهِ»: агар ту бознаистӣ ва даст накашӣ аз он чизе, ки мегӯӣ.

— «الْمَرْجُومِينَ»: сангбороншудагон, яъне касоне, ки бо санг кушта мешаванд ё аз шаҳр ронда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Қавми Нӯҳ (алайҳис-салом), вақте ки аз муҳоҷира ва даъвати ӯ ба танг омаданд, аз гуфтугӯ ба таҳдид гузаштанд. Онҳо ба паёмбари худ гуфтанд: «Эй Нӯҳ! Агар аз даъвати худ ва он чизе, ки ба мо мегӯӣ, даст накашӣ, бешак ту низ аз зумраи сангбороншудагон хоҳӣ буд». Яъне таҳдид карданд, ки ӯро бо санг мекушанд ё аз миёни худ меронанд. Ин суханон нишон медиҳад, ки қавми Нӯҳ на танҳо даъвати ӯро қабул накарданд, балки ба зӯроварӣ ва куштори ӯ таҳдид карданд. Аммо Нӯҳ (алайҳис-салом) дар роҳи даъвати худ устувор монд ва аз таҳдидҳои онҳо наҳаросид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

— Сабри паёмбарон ва устувории онҳо дар роҳи даъват ба Аллоҳ намунаи ибрат аст.

— Муқобили даъвати ҳақ, кофирон аксар вақт аз мантиқ ва далел оҷиз мемонанд ва ба таҳдид ва зӯроварӣ даст мезананд.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар роҳи ҳақ сабр кунем ва аз таҳдидҳои душманон натарсем.

— Ҳақиқати даъвати исломӣ ҳамеша бо сабр ва устуворӣ пирӯз мешавад, ҳатто агар мухолифон ба зӯроварӣ тавассул кунанд.

— Ин ҳикояҳо дар Қуръон барои тасаллии дили муъминон ва тақвияти имон онҳост, то бидонанд, ки роҳи ҳақ ҳамеша бо имтиҳонҳо ҳамроҳ аст ва анҷоми он пирӯзӣ аст.