Surat Asy-Syu'ara — Ayat 137

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• إِنْ (in): ora liya, mung.
• هَٰذَا (hādzā): iki.
• إِلَّا (illā): kajaba, mung.
• خُلُقُ (khuluqu): kebiasaan, adat, tata cara, utawa agama lan pranatan urip.
• الْأَوَّلِينَ (al-awwalīn): wong-wong sing biyen, para leluhur, umat-umat sadurunge.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong kafir mau padha mbantah lan ngendika: "Ora ana liya apa sing daklakoni iki kajaba mung adat lan tata cara uripe wong-wong biyen, yaiku para leluhur lan umat sadurunge. Iki dudu agama anyar, lan dudu bebener sing kudu dituruti." Dheweke uga nganggep yen kabeh kahanan urip iki — kadhang sugih, kadhang mlarat, kadhang seneng, kadhang susah — iku mung lakune jaman lan adate wong biyen, dudu pacoban utawa ujian saka Gusti Allah. Mula saka iku, dheweke mbantah anane tanggung jawab, mbantah anane dina pembalasan, lan mbantah yen dheweke bakal dihukum merga apa sing wis dielingake dening Nabi. Kabeh mau dianggep mung crita lan adat warisan sing ora ana gegayutane karo agama sing bener.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen ora kabeh adat lan kebiasaan turun-temurun iku bener. Dadi wong Islam kudu kritis lan ngerti endi sing bener miturut tuntunan agama, lan endi sing mung warisan tanpa dhasar.
• Gusti Allah ngelingake supaya ora nggampangake urip mung kanthi alasan "wis dadi adate wong biyen". Saben tumindak bakal dipertanggungjawabake.
• Kabeh kahanan urip — seneng, susah, sugih, mlarat — iku saka Gusti Allah, minangka ujian lan piwulang, dudu mung lakune jaman.
• Ayat iki nuwuhake semangat kanggo nggoleki ilmu lan bebener, supaya ora mung melu-melu tanpa ngerti dhasare.
• Islam ngajak manungsa mikir lan nggunakake akal, supaya bisa mbedakake antarane tradhisi sing apik lan tradhisi sing nyimpang saka tuntunan Allah.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah mbimbing manungsa marang dalan sing bener lan ora gampang ketipu dening adat sing ora ana dhasare.