Surah Ash-Shu'ara — Aya 137

Ma’anar Kalmomi:

• Khuluq: A nan yana nufin dabi’a, al’ada, ko addini da mutanen farko suka kasance a kai.
• Al-awwalin: Mutanen da suka gabata, kamar mutanen Nuhu, Hudu, da sauransu.

Tafsirin Ayar:

Wannan magana ce ta mutanen ƙarnin farko waɗanda suka ƙaryata Manzon Allah (Hudu). Sun ce: “Wannan da muke a kai na addini da kuma al’adun gargajiya, ba wani sabon abu ba ne face dabi’ar mutanen da suka riga mu. Mu dai muna bin sawun kakanninmu, kuma ba za a azabtar da mu ba saboda abin da muke aikatawa, kamar yadda kake yi mana barazana da azaba.” Sun yi watsi da gargaɗin annabin su, suna ganin cewa abin da suke a kai shi ne tsohuwar al’ada da ba za ta canza ba, kuma ba su yarda da cewa waɗannan abubuwan da suke ciki na arziki da talauci, lafiya da cuta, suna daga gwajin Allah ba, a’a sun ɗauke su a matsayin yanayin zamani kawai.

Fa’idodin Ayar:

1. Wannan ayar tana nuna mana cewa ƙin yarda da gaskiya saboda bin al’adar kakanni ba hujja ba ce a gaban Allah. Dole ne mu yi nazari da tunani a kan koyarwar annabawa, ba mu bi kowa ba tare da dalili ba.
2. Tana tunatar da mu cewa waɗanda suka ƙaryata annabawa a baya sun kasance da irin wannan hali, don haka kada mu zama kamar su, mu yi sauri mu yarda da gaskiya idan ta zo mana.
3. Tana ƙarfafa mu mu riƙe imani da Allah da kuma yarda da cewa duk abin da ke faruwa a rayuwa—na alheri ko na sharri—gwaji ne daga Allah, ba kawai yanayin zamani ba, domin haka za mu kasance masu hakuri da godiya.
4. Ayar tana nuna mana cewa addinin Musulunci ya zo da sabon tsari na gaskiya wanda ya warware daga ƙagaggun al’adu, don haka mu riƙe shi da ƙarfi, ba tare da shakka ba.