සූරා අෂ්-ෂුආරා — ආයාත් 137

වදන්හි අර්ථ:

• خُلُقُ: මෙහි අදහස පෙර සිටි අයගේ දිනුම් හෝ සිරිත් විරිත් හා පුරුදු යන්නයි.
• الْأَوَّلِينَ: පෙර සිටි ජනයා, පැරණි මිනිසුන්.

අර්ථ විවරණය:

මෙම වදන් පැවසූවේ නබි හූද් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන්ගේ ජනතාව වන ආද් ගෝත්රිකයන්ය. ඔවුහු නබිවරයා ඔවුන්ට අනතුරු අඟවමින්, එකම දෙවියන්ට නමස්කාර කරන ලෙස පවසන විට, උපහාසයෙන් හා ප්රතික්ෂේපයෙන් මෙසේ පැවසූහ: "මෙය පෙර සිටි අයගේ සිරිත් විරිත් හා පුරුදු මිස අන් කිසිවක් නොවේ." එනම්, අප කරන මෙම ක්රියා (දෙවියන්ට අකීකරු වීම, ප්රතික්ෂේප කිරීම) පෙර සිටි ජනයාගේ ද පුරුද්දක් විය. එබැවින් අප මේ නිසා දඬුවම් ලබන්නෝ නොවෙමු. ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ, මෙය ස්වභාවික ජීවන රටාවක් බවත්, එයට එරෙහිව කිසිදු දඬුවමක් නොමැති බවත්ය. එසේම, ඔවුහු තමන් ලබන සම්පත් හා දුක්ඛ දෝමනස්සයන් දෙවියන්ගේ පරීක්ෂණ හෝ දඬුවම් ලෙස නොසැලකූහ. ඒවා කාලයේ ස්වභාවික සිදුවීම් ලෙස පමණක් සැලකූහ. එබැවින් ඔවුහු නබිවරයාගේ අනතුරු ඇඟවීම් බැරෑරුම් ලෙස නොගෙන ඒවා ප්රතික්ෂේප කළහ.

මෙම වදනින් ලැබෙන පාඩම්:

1. පෙර සිටි ප්රතික්ෂේප කළ ජනයාගේ පුරුද්ද වූයේ, තමන්ගේ වැරදි ක්රියා සාධාරණීකරණය කිරීමට පෙර සිටි අයගේ ක්රියා ආදර්ශයට ගැනීමයි. මෙය වැරදි මාර්ගයකි.
2. සත්යය ප්රතික්ෂේප කරන්නන් තමන්ගේ අඥානකම නිසා, අනතුරු ඇඟවීම් උපහාසයට ලක් කරති. නමුත් සත්යය කවදා හෝ ජයග්රහණය කරයි.
3. මෙම ආකාරයේ ප්රතික්ෂේප කිරීම් තිබියදීත්, නබිවරුන් ඉවසීමෙන් හා දැඩි උත්සාහයෙන් තම දූත මෙහෙවර ඉටු කළ බව අපට මෙයින් පෙනී යයි. එය අපට ඉවසීමේ හා ස්ථිරභාවයේ ආදර්ශයකි.
4. දෙවියන්ගේ දඬුවම පැමිණීම සත්යයකි. එය ප්රතික්ෂේප කරන්නන්ට අනිවාර්යයෙන්ම පැමිණෙනු ඇත. එබැවින් අප සැමවිටම දෙවියන්ට කීකරු වීමට හා ඔහුගේ අනතුරු ඇඟවීම් බැරෑරුම් ලෙස සැලකීමට උත්සුක විය යුතුය.