Surja Esh-Shu'ara — Ajet 149

Kuptimet e fjalëve:

• تَنْحِتُونَ: Po gdhendni, po prisni dhe po formësoni.
• فَارِهِينَ: Të aftë, të shkathët dhe të zotë në atë punë; sipas disa komentuesve, kuptimi është edhe "krenarë e të shfrenuar" nga begatitë.

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti i referohet popullit të Adit, të cilët i kishte dhënë Zoti fuqi të madhe fizike dhe begati të shumta. Ata i gdhendnin malet dhe nga shkëmbinjtë e fortë ndërtonin shtëpi të mëdha e të qëndrueshme, duke u dalluar për mjeshtëri të rrallë në këtë punë. Por, në vend që ta falënderonin Zotin për këto dhunti, ata u bënë kryeneçë dhe mendjemëdhenj, duke u ndier të sigurt në fuqinë e tyre dhe duke e përçmuar thirrjen e profetit të tyre, Hudit a.s. Ata mendonin se shtëpitë e gdhendura në male do t'i mbronin nga çdo fatkeqësi, por harruan se asgjë nuk mund t'i shpëtojë nga dënimi i Zotit kur ai vjen. Ky ajet vjen si pjesë e qortimit të tyre, duke u kujtuar se sa shumë i kishte begatuar Zoti, por ata e kthyen këtë begati në arrogancë dhe mohim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Çdo dhunti që Zoti na jep, qoftë fuqi fizike, pasuri apo aftësi, duhet ta përdorim në bindje ndaj Tij dhe jo në mosbindje e kryeneçësi.
2. Njeriut nuk i lejohet të ndihet i sigurt nga dënimi i Zotit, sado i fortë apo i pasur që të jetë, sepse fuqia e Zotit është mbi çdo fuqi.
3. Mjeshtëria dhe zejtaria janë dhunti nga Zoti, por ato bëhen të dëmshme kur përdoren për t'u larguar nga rruga e Tij, ndërsa bëhen të dobishme kur përdoren për të mirën e njerëzimit dhe për t'i shërbyer fesë.
4. Ky ajet na mëson se begatia e vërtetë nuk është vetëm në pasuri dhe ndërtesa të mëdha, por në bindjen ndaj Zotit dhe në qëndrimin në rrugën e Tij, sepse ato ndërtesa të forta nuk i shpëtuan popullit të Adit nga dënimi.