Сураи Аш-Шуара — Оят 181

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوْفُوا»: пурра адо кунед, комил гардонед.

— «الْكَيْلَ»: ченкунӣ, паймона.

— «الْمُخْسِرِينَ»: онҳое, ки ҳаққи дигаронро кам мекунанд, зарар расонандагон ба ҳаққи мардум.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба мардум фармон медиҳад, ки ҳангоми чен кардан ва паймона намудан ба дигарон ҳаққи онҳоро пурра ва комил адо кунанд ва аз зумраи онҳое набошанд, ки ҳаққи мардумро кам мекунанд. Яъне, вақте чизе мефурӯшед, паймонаашро пурра диҳед ва ҳеҷ чизро кам накунед; ва ҳангоми вазн кардан низ тарозуро рост ва адолатнок нигоҳ доред, то ки ҳаққи касе поймол нашавад. Ин оят ба мардуми Айка сухан мегӯяд, ки онҳо одати бад доштанд — ҳангоми фурӯш ба мардум кам медоданд ва ҳаққи онҳоро мехӯрданд. Пас, Паёмбар Шуайб (алайҳис-салом) ба онҳо гуфт, ки аз ин кор даст кашанд ва ба адолат ва ростӣ рӯй оваранд. Кам кардани паймона ва тарозу танҳо як кори иқтисодӣ нест, балки он зулм ба мардум ва фасод дар замин аст, ки Аллоҳ онро ҳаром кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар муомила бо мардум ростқавл ва адолатпеша бошем.

— Ислом дини адолат аст ва ҳаққи ҳар касро эҳтиром мекунад, хоҳ мусулмон бошад, хоҳ ғайримусулмон.

— Ростӣ дар тиҷорат ва муомилот боиси баракат ва ризои Аллоҳ мегардад.

— Ин оят моро аз зулм ва хиёнат ба ҳаққи дигарон бозмедорад ва ба роҳи покӣ ва ҳалолӣ ҳидоят мекунад.

— Ҳар кас ки ба дигарон зулм кунад, дар ҳақиқат ба худи худ зарар расонад, зеро Аллоҳ ҳама чизро мебинад ва ҳисоб хоҳад кард.

— Ин оят моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, зеро мебинем, ки дини мо то чӣ андоза ба адолат, ростӣ ва ҳуқуқи инсон аҳамият медиҳад.