Сураи Аш-Шуара — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «وَأَزْلَفْنَا»: наздикаш кардем, наздик овардем.
• «ثَمَّ»: он ҷо, дар он макон.
• «الْآخَرِينَ»: дигарон, яъне фиръавн ва қавми ӯ (қибтиҳо).

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо он ҷо — дар ҷое ки баҳр шикофта шуд — дигаронро наздик овардем. Онҳо фиръавн ва қавми ӯ буданд, ки баъд аз банӣ Исроил ба роҳи кушодаи баҳр ворид шуданд ва гумон карданд, ки ин роҳ барои онҳо ҳам осон ва бехатар аст. Пас онҳо низ ба баҳр даромаданд, то ки Мӯсо (алайҳис-салом) ва ҳамроҳонашро таъқиб кунанд. Ҳамин тавр, Худо онҳоро ба он ҷо наздик кард ва ҷамъ овард, то ки ҳамагӣ дар баҳр ғарқ шаванд. Ин ҷазои онҳо барои куфру саркашӣ ва зулми онҳо буд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд тавонои мутлақ дорад: ҳам наҷот додан ва ҳам ҳалок кардан дар ихтиёри Ӯст.
• Ҳар ки ба зулму саркашӣ идома диҳад, оқибати бад ба ӯ мерасад, ҳатто агар муддате дар неъмат бошад.
• Пайравӣ аз роҳи ҳақ сабаби наҷот аст, ва пайравӣ аз роҳи ботил сабаби ҳалокат.
• Қудрати Худо дар шикофтани баҳр ва ғарқ кардани душманон далели равшани он аст, ки Қуръон каломи ҳақ аст ва ваъдаҳои Худо ҳатман иҷро мешаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккал кунем ва аз зулму ноҳақӣ дурӣ ҷӯем, зеро адлу интиқоми Худо ҳамеша барпост.