سوره آل عمران — آیه 62

معانی کلمات:

• القَصَص: خبر و داستان راستین.
• الحَقّ: ثابت و درست، که هیچ شک و تردیدی در آن راه ندارد.
• العَزیز: آن که بر همه چیز چیره و پیروز است و هیچ کس بر او غلبه نمی‌کند.
• الحَکیم: آن که در آفرینش و تدبیر کارها، کارهایش بر اساس حکمت و مصلحت است.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه پس از بیان داستان حضرت عیسی علیه السلام و ردّ ادعاهای نادرست مسیحیان درباره او، تأکید می‌کند که آنچه از شأن و داستان عیسی برای تو ای پیامبر بازگو شد، همان خبر راستین و درستی است که هیچ شک و تردیدی در آن راه ندارد. این داستان، حقیقتِ محض است و از هر باطل و تحریفی پیراسته می‌باشد.

سپس خداوند متعال به توحید اشاره می‌کند و می‌فرماید: هیچ معبودی که شایسته پرستش باشد، جز الله وجود ندارد. او یگانه و یکتاست و هیچ شریکی در الوهیت ندارد. هر آنچه غیر از او پرستیده می‌شود، باطل و بی‌ارزش است.

در پایان، خداوند دو صفت از صفات والای خود را بیان می‌کند: او «عزیز» است، یعنی در پادشاهی و فرمانروایی خود شکست‌ناپذیر و چیره است و هیچ قدرتی بر او غلبه نمی‌کند؛ و او «حکیم» است، یعنی در تدبیر امور، آفرینش و فرمان‌های خود، همه‌چیز را بر اساس حکمت و مصلحت قرار می‌دهد و هیچ کاری را بیهوده و بدون هدف انجام نمی‌دهد.

فواید و پیام‌های آیه:

1. قرآن کریم، منبع راستین و بی‌خطای اخبار است؛ هر آنچه در آن از داستان پیامبران و امت‌های پیشین آمده، حقیقت محض است و انسان می‌تواند با اطمینان کامل بر آن تکیه کند.
2. توحید، اساس دین اسلام است؛ همه دعوت پیامبران بر محور «لا إله إلا الله» بوده و نجات و رستگاری تنها در گرو پرستش خدای یگانه است.
3. شناخت صفات خداوند مانند عزت و حکمت، دل مؤمن را آرام می‌کند و او را مطمئن می‌سازد که در پناه خدایی است که هیچ قدرتی بر او چیره نمی‌شود و همه کارهایش بر اساس حکمت و مصلحت است؛ پس در سختی‌ها و مشکلات، به او توکل می‌کند و از فرمانش اطاعت می‌نماید.
4. این آیه دعوتی است به پرهیز از افراط و تفریط در حق پیامبران؛ همان‌گونه که مسیحیان درباره عیسی علیه السلام غلو کردند و او را پسر خدا خواندند، مسلمانان باید مقام پیامبران را در حد بندگی و رسالت نگه دارند و از هرگونه غلوّ بپرهیزند.